وقتی حرف از "مادر" یا "پدر" یک موضوع می‌شود فوری ذهنمان می‌رود سمت دکتر حسابی که پدر علم فیزیک ایران بودند و امثال ایشان، آدم‌های بزرگی که کارهای بزرگی هم کرده‌اند. اما من اینجا درباره یک کلمه حرف می‌زنم؛ یک مضاف و مضافٌ الیه که اگر بشکافیمش جهانی درش کشف می‌کنیم که آن سرش ناپیداست! و اگر شغل بدانیمش الحق و الانصاف که مادر مشاغل است. چرایش را می‌گویم اما اول ببینیم این مادر مشاغل کیست؟! نامش هست: «تولید محتوا». بله! همان تولید محتوایی که خیلی‌ها با آن به دیگران پز می‌دهند و از راهش کاسبی می‌کنند و پول‌های هنگفتی به جیب می‌زنند. البته نمی‌خواهم ارزش این کار را پایین بیاورم چون اولا کسی که بتواند مادر مشاغل را یک تنه به عهده بگیرد خدای مشاغل است و به واقع باید به احترام این سوپر انسان ایستاده تشویقش کنیم! و دوما خوشبختانه یا متاسفانه خودم هم درگیر این مساله‌ام و نمی‌توانم خودم را تخطئه کنم! با اینکه نه با آن به دیگران پز می‌دهم و نه از راهش پول‌های هنگفت به جیب می‌زنم!
خب؛ تولید محتوا را مادر مشاغل نامیدم، به دو دلیل:
1. لازم است چندین مهارت را یکجا داشته باشید؛ آن هم به صورت حرفه‌ای. مهارت‌هایی مثل نویسندگی – بازاریابی –دیجیتال مارکتینگ – عکاسی و فیلمبرداری – روابط عمومی –تدوین برنامه و استراتژی – کار با نرم افزارهای طراحی گرافیک و... . چرا می‌گویم به صورت حرفه‌ای؟ چون اگر یکی از این‌ها بلنگد بقیه را هم با خود به پایین می‌کشد. مثال می‌زنم؛ شما فرض کنید یک عکس خوب و حرفه‌ای از محصولتان گرفته‌اید، اگر آن را در زمان مناسب و در رسانه درستی منتشر نکنید هیچگاه دیده نمی‌شود و تمام زحماتتان به فنا می‌رود. یا به فرض عکس خوبی را در قالبی زیبا، زمانی مناسب و رسانه درستی منتشر کرده‌اید اما دریغ از یک خط توضیح که این چیست؟! خریدنی است؟ خوردنی است؟ پوشیدنی است؟ کجا چی چطور؟؟؟ یا اینکه یک خط نوشتید اما چرند و پرند، گمراه کننده و گنگ.
هر زمان محتوایی تولید کردید که در آن همه این مهارت‌ها را (که تازه نصفش را هم نگفتم!) به کار بستید و نتیجه هم گرفتید اسمتان می‌شود تولیدکننده محتوا.
2. اگر نخواهید یا نتوانید همه این کارها را خودتان به تنهایی انجام دهید و قصد برون سپاری داشته باشید، گروهی از انسان‌ها درگیر تولید محتوای شما می‌شوند. چرا که به فرض مثال کسی که کارش طراحی است، نسبت به دیگری کمتر می‌تواند متون تاثیر گذار و درست بنویسد. این را می‌توانید از دوستان طراحتان بپرسید و دلیلش هم این است که ذهن طراحان به تناسب کاری که انجام می‌دهند کلیات و مفهوم موضوعات را بیشتر درک می‌کنند و این ممکن است باعث شود که خیلی از ایرادات نگارشی و املایی را متوجه نشوند چون به جنبه زیبایی شناسی آن توجه بیشتری می‌کنند.
یا کسی که نویسنده است طبیعتا کمتر می‌تواند به صورت دائم با سازمان‌ها و افراد دیگر که امکان دارد از مشتریان شما یا هم صنفانتان باشند برای همکاری و توسعه روابط در تعامل باشد. چون نویسنده به طور طبیعی فردی درونگراست و سپردن کار روابط عمومی به فردی درونگرا درست نیست. به علاوه اگر درونگرا هم نباشد وقتی برای این کارها ندارد. نویسنده باید فکر کند، زمان بگذارد، متنی بنویسد درست، تاثیرگذار و مطابق با رسانه‌ای که در آن قرار است منتشر شود.
البته ممکن است در تمام این مثال‌ها و مثال‌های دیگری که به ذهنتان می‌رسد استثناهایی پیدا شود که عجیب و بعید هم نیست. اما به طور کلی من همیشه گفته‌ام که تولید محتوا کاری تیمی است؛ حتی نه گروهی، بلکه تیمی (تفاوت دارد تیم با گروه) و طبیعی است که سازمان‌ها هزینه بیشتری هم برای واحد تولید محتوا (چه می‌خواهد یک فرد باشد چه تیم) پرداخت کنند. همین اهمیت موضوع محتواست که عده زیادی را به کار می‌طلبد و یا اگر یک نفر عهده‌دارش باشد سوپر انسانی قابل احترام است! و به خاطر همین است که می‌گویند در دنیای امروز «محتوا» پادشاه است. محتوا پادشاه است چون باید برایش همت بگذاری، وقت بگذاری و هزینه کنی. و بعد خواهی دید که پادشاه چطور برایت دانه دانه اهدافت را محقق می‌کند.
دانه دانه اهدافتان محقق!
نظرات شما را پذیرا هستم :)
