
عصر یک روز بهاری بود. باران میآمد و هوا از صبح گرفته و سنگین بود. انگار که کسی چاقو را در قلب آسمان فرو کرده و از پا درش آورده باشد. هم دلش میخواست سرش را بالا بگیرد و عظمتش را حفظ کند هم گریه امانش نمیداد.
مثل هر روز از راه همیشگی به طرف خانه حرکت کرد. تکرار ناشیانه این اتفاقات آن قدر برایش عادی شده بود که دیگر حسش نمیکرد. همه چیز مثل یک فیلمِ از پیش ضبط شده که هرروز ساعت ۶ عصر پخش میشود از سر گرفته شد؛ دسته کلید چاق و چلهای را از جیبش بیرون آورد و مثل زندانبانها دنبال کلید زنگ زده سولهاش گشت تا بالاخره بعد از دقایقی از بین انواع کلیدهای کوچک و بزرگی که خیلیهایشان دیگر هیچ قفلی را باز نمیکردند پیدایش کرد. هر بار که به خانه وارد میشد و دسته کلید را پشت در آویزان میکرد، چند ثانیهای را میایستاد و با حالت مطمئنی به آن نگاه میکرد و به خودش میگفت: امروز دیگر کلید خانه را از بقیه جدا میکنم تا هر روز پشت در معطل نمانم. بعد بلافاصله ایدهاش را نقض میکند که اصلا چه کاری است؟ کلیدهای اضافه را دور میاندازم تا دیگر مجبور نباشم از میان آن همه، یکی را پیدا کنم. اما این جدال بین خود و خویشتن همین جا تمام میشود و میرود تا فردا ساعت ۶ و ۱۵ دقیقه عصر.
همین که پایش به آشپزخانه باز میشود، کتری را روی آتش میگذارد و روی صندلی چوبی داخل آشپزخانه مینشیند تا آب به جوش بیاید، همه چیز یادش میرود.
تیتر صفحه اول روزنامهای که روی میز ناهار خوری است سکوت فکری او را به هم میزند: "قطاری به سوی ابدیت". ماجرا آن است که قطار ملبورن در حال حرکت است و لیزی ساعتی پیش از طریق یک تلگراف با خبر شده است که ریلهای قطار ملبورن در نیمهی راه جا به جا شدهاند و این یعنی ممکن است قطار به جای ملبورن به جایی برود که کسی تا به حال از آن برنگشته است؛ جایی به نام "ابدیت". لیزی نتوانست این خبر را به موقع به کارکنان قطار ملبورن برساند و هیچوقت سلام دیگری از سوی همسرش آرتور دریافت نکرد.
هنوز هم بوی دود ناشی از آتش سوزی بزرگ قطار ملبورن را حس میکند. بویی که با دود ناشی از ته کشیدن آب کتری روی شعله زنده میشود و آشپزخانه را پر میکند. آری، لیزی هر روز کتری را پر میکند و میگذارد روی آتش اما سرگرم روزنامهای میشود که ۱۸ سال پیش منتشر شده است و حسرتِ خوردن یک فنجان چای تازه دم دو نفره عاشقانه، در یک عصر بهاری بارانی را در دل میپروراند.