
سلام. همه ما در زندگیهایمان حداقل یکبار چیزی را نوشته و به معرض نمایش گذاشتهایم. این نوشته حتما و همیشه که مقاله علمی - تخصصی و شعر و فیلمنامه بلند نیست؛ شمایی که الان این متن را در ویرگول میخوانید پس به احتمال خیلی زیاد یک پیج (یا چند پیج!) در اینستاگرام دارید و حداقل یک پست در آن (یا آنها) گذاشتهاید. کپشن آن پستها حتی اگر کپی پِیستِ یک متن از سایت یا کانالی باشد که اخیرا آن را خواندهاید (یعنی خودتان ننوشته باشیدش) مصداق جمله اول من است! اولا همیشه سعی کنید خودتان بنویسید و کپی پیست (copy - paste) نکنید، دوما نکته اول را جدی بگیرید!
فرض میکنیم که شما اصلا اهل اینستاگرام و دیگر شبکههای اجتماعی نیستید؛ لیست خرید که نوشتهاید! حداقل یکبار در زندگی. میخواهم بگویم هر نوشتهای هدفی دارد. لیست خرید مینویسید که یادتان باشد چه چیزهایی میخواهید بخرید، کپشن مینویسید که پیامی را به دیگران منتقل کنید، مقاله مینویسید که مسئلهای را برای علاقهمندان آن موضوع روشن یا آنها را آگاه کنید و ... . اصل کلام اینجاست: هرجا و به هر منظوری که مینویسیم ناچاریم از درستنویسی.
درستنویسی حالا یعنی چه؟
درستنویسی یعنی هم متنت خوانده شود و هم منظورت را درست برسانی. بخش اول همان چیزی است که همه میدانیم؛ نداشتن غلط املایی و رعایت نکات نگارشی که من قصد ندارم اینها را توضیح بدهم، حداقل الان. اما منظور از بخش دوم این است که هدفت با نوشتنت محقق شود. میخواهد کپشن اینستاگرام باشد یا گزارشی در یک نشریه (روزنامه - هفته نامه - ماهنامه و...).
کپی رایترها در این میان کار بسیار سختی پیش رویشان است. اینکه کپی رایترها دقیقا چه کسانی هستند و چرا میگویم کارشان سخت است را خواهم گفت. فعلا اگر دوست داشتید بگویید شما چرا مینویسید؟ کجا مینویسید؟ هدفتان آیا با نوشتن محقق میشود؟