زیبایی و هوش دو گنجینه کم یابند ولی همیشگی نیستند. به زودی زمانی می آید که یک زیبایِ باهوش هم همتراز معمولی ها می شود و این غم انگیز ترین حس جهان برای اوست. معمولی شدن شکنجه ی تصمیمات احمقانه است اما می شود دوباره برخاست ؟ آه. همش تقصیر کسی است که زمان را به شکل منظمی وارد زندگی کرد. پدیده ای که فقط نظم دارد و بیرحم است.
