یک بازی فوتبال در زمینی مستطیلی به طول 120 یارد و عرض 53.3 یارد یا 360 فوت در 160 فوت انجام می شود. فیلد دارای دو مجموعه خطوط مرزی است. طولانی ترین "خط کناری" نامیده می شود در حالی که کوتاه ترین در هر دو انتهای میدان "خط انتهایی" نامیده می شود. این در پشت "منطقه انتهایی" است. هر چیزی که فراتر از خط کناری یا انتهایی حرکت کند، خارج از محدوده است.
همچنین در دو انتهای زمین و 10 یارد از خط انتهایی "خطوط دروازه" قرار دارد. منطقه 10 یاردی بین خط پایان و خط دروازه "منطقه انتهایی" نامیده می شود. هنگامی که بازیکنی که توپ را در اختیار دارد از خط دروازه به منطقه انتهایی حریف خود می گذرد، "تاچ داون" (به ارزش شش امتیاز) را به دست می آورد. به عبارت صحیح تر، زمانی که هر بخشی از توپ زمانی که بازیکنی در اختیار دارد از صفحه خط دروازه عبور کند، یک امتیاز ایجاد می شود.
ابعاد فیلد fb
همه زمین ها در هر 5 یارد با "خطوط حیاط" که از یک خط کناری به سمت دیگر کشیده می شوند، ردیف می شوند. آنها در فواصل 10 یاردی شماره گذاری می شوند که خط 50 یاردی در وسط زمین قرار دارد. سپس خطوط یاردی شماره گذاری شده از 50 با افزایش 10 به سمت هر خط دروازه فرود می آیند، به طوری که آخرین خط یارد شماره گذاری شده نزدیک به هر یک از خطوط دروازه، 10 است.
خط کشی میدان برای تعیین "پایین و فاصله" بسیار مفید است. چند دهه پیش، زمینهای فوتبال را نیز به دلیل شباهت یک زمین خطدار به کوره پخت و پز، «گریدرون» نامیدند. (پایین و فاصله را ببینید)
در دو طرف زمین و نزدیک به مرکز آن، دویدن طولی از خط دروازه به خط دروازه، دو ردیف خط کوتاه است. این خطوط همچنین زمین را به فواصل 1 یاردی تقسیم می کنند. آنها را «هشمارک» یا بهطور دقیقتر «خطوط ورودی» مینامند، زیرا همه بازیها با «خال» شدن توپ روی خطوط ورودی یا بین خطوط ورودی شروع میشود، بسته به اینکه توپ در بازی قبلی در کجا توسط مقامات «دمیده» شده است.
به عنوان مثال، هر زمان که بازیکنی که توپ را در اختیار دارد در یک خط کناری به خارج از محدوده می رود، توپ برای بازی بعدی در نزدیکترین هشمارک مشاهده می شود. تأثیری که این روی استراتژی و ضربه زدن به زمین در فوتبال کالج، دبیرستان و جوانان دارد، چشمگیر است، زیرا نشانههای آنها نسبت به بازیکنان حرفهای از هم جداتر است.
فیلد fb کالج در مقابل NFL
هنگامی که توپ در دانشگاه و دبیرستان روی یک هشمارک مشاهده میشود، زمین را به یک "واید" - سمتی که بیشترین فاصله را با خط کناری دارد - و یک "کنار کوتاه" - به سمتی که کمترین فاصله را با خط کناری دارد تقسیم میکند. بخش عریض - چیزی که معمولاً "سمت میدان" نامیده می شود - دارای بیشترین منطقه برای حمله و برعکس، بیشترین منطقه برای دفاع است. حملات احتمال بیشتری برای حمله به آن سمت از زمین وجود دارد زیرا "چمن باز" بیشتری برای بهره برداری وجود دارد و تعداد کمی از مدافعان برای متوقف کردن آن وجود دارد. در همین حال، مربیان معمولاً از آن به عنوان "مرز" یاد می کنند. (نگاه کنید به سمت میدان و مرز: تأثیرات آنها بر استراتژی.