اولین استادیوم ها
زمانی که فدراسیون فوتبال در مرحله آغازین خود بود، مردم مسابقات خود را در زمین های بازی اضافی، عمدتاً در پارک های عمومی انجام می دادند. بزرگترین نگرانی بازیکنان این بود که آیا پاسیها دقیقاً چه اتفاقی میافتد را میفهمند و شجاعت قدم زدن در اطراف زمین را دارند یا خیر.
با رشد محبوبیت و حرفه ای بودن فوتبال، نیاز به توسعه زمین های بهتری که بازیکنان دوست دارند در آن حضور داشته باشند، به وجود آمد. باشگاههای فوتبال شروع به انجام کارهایی بیشتر از پاک کردن چند زباله از روی چمن و فرستادن پسران برای مسابقات کوتاه کردند. زمینی که می توانست برای فوتبال و بازی های دیگر مانند راگبی استفاده شود، مدتی وجود داشت. اولین زمین، جاده سندی گیت، در سال 1804 افتتاح شد. تقریباً 60 سال بعد، اولین مسابقه فوتبال بین هالام و شفیلد اف سی در اینجا برگزار شد.
در ابتدا، نشانههایی که در زمینهای محلی دیده میشد، وجود نداشت. زمینهای فوتبال دارای ستون یا حصار در امتداد لبههای زمین هستند تا به بازیکنان کمک کنند بدانند کجا نمیتوانند فراتر بروند و تماشاگران را نزدیکتر نگه دارند. علاوه بر آن، زمین ها اساساً در هر انتهای زمین دو چوب برای نمایش اهداف داشتند.
شاید شنیدن اینکه زمین های فوتبال مکان های چمنی مناسبی هستند، عجیب به نظر برسد. در بیشتر موارد، این بخش ایده آل پارک عمومی - مستقیم ترین بخش - بود. با افزایش محبوبیت این بازی، تیم ها شروع به استفاده از زمین های خصوصی کردند. به عنوان مثال، پرستون نورث اند در سال 1875 به دیپ دیل نقل مکان کرد تا مسابقات خود را در زمینی که قبلاً مزرعه بود انجام دهد و با توجه به وضعیت اولیه زمین، با مشکلات متعددی مواجه شدند.