همه میخوان رشد کنن. توی کار، توی درآمد، توی جایگاه اجتماعی.
ولی بیشتر آدمها یه تصور اشتباه دارن. فکر میکنن رشد یعنی یه اتفاق بزرگ. یه جهش. یه روز که همهچیز عوض میشه.
واقعیت اینه که رشد واقعی، ساکته.
رشد یعنی هر روز یه تصمیم کوچیک بهتر از دیروز.
یعنی چند بار شکست بخوری و بازم برگردی.
یعنی یاد بگیری چیزی رو که بلد نیستی، بدون اینکه کسی متوجه بشه.
یعنی ساعتها کاری رو بکنی که هیچکس تشویقت نمیکنه.
و سختترین بخشش اینه که بیشتر این مسیر رو تنهایی طی میکنی.
چون اطرافیانت هنوز توی همون نقطهای که تو ازش جدا شدی. اونها نمیفهمن چرا انقدر وقت میذاری. چرا اینقدر میخونی. چرا اینقدر سعی میکنی.
و تو هم نمیتونی توضیح بدی. چون خودت هم مطمئن نیستی. فقط یه چیزی ته دلت میگه: ادامه بده.
و همون یه چیز، همون صدای کوچیک، همون حس مبهم — همونه که آدمهای معمولی رو از آدمهایی که واقعاً رشد میکنن جدا میکنه.
پس اگه امروز خستهای، اگه فکر میکنی هیچ تغییری نیفتاده، اگه داری به این فکر میکنی که "شاید این راه اشتباهه"...
بدون که دقیقاً همونجایی هستی که باید باشی.
رشد، بلند نیست. ولی همیشه ادامه داره.