ه روزی میرسه که دیگه حال بلند شدن نداری.
حتی تخت هم دیگه پناهت نیست.
فکر میکنی همه رفتن جلو و تو موندی عقب.
فکر میکنی دیگه دیره. تمومه. از دست رفته.
اما بذار یه راز بهت بگم:
هیچوقت دیر نیست.
حتی اگه ۴۰ سالته، ۵۰ سالته، یا بیشتر.
حتی اگه سه بار شکست خوردی، یا ده بار، یا صد بار.
حتی اگه هیچکس دیگه بهت باور نداره.
چون ته خط، درواقع یه شروع جدیده.
وقتی به ته خط میرسی، یعنی همه وزنههای اضافه رو از دست دادی. یعنی دیگه چیزی برای از دست دادن نداری. یعنی آزادی، یعنی سبکی، یعنی قدرت.
بزرگترین آدمای تاریخ، از ته خط شروع کردن:
استیو جابز از شرکت خودش اخراج شد، بعد برگشت و اپل رو نجات داد.
جیکی رولینگ توی خیابون گرسنه بود، بعد هری پاتر رو نوشت.
تو هم میتونی. نه با جادو. با یه قدم کوچیک.
فقط یه کار بکن امروز:
یه قدم بردار. هرچقدر کوچیک. هرچقدر ساده.
فردا هم یه قدم.
پسفردا هم یه قدم.
یه روز برمیگردی و میبینی که از اون ته خط لعنتی، یه مسیر ساختی.
مسیری که فقط مال خودته.
مسیری که هیچکس دیگه نتونسته طی کنه.
پس بلند شو.
یه نفس عمیق بکش.
یه لیوان آب بخور.
و قدم اول رو بردار.
ته خط، شروع تویه.
باور کن.