
من در طول مدت فوق لیسانس و دکترا روی ایمنی ساخت و ساز کار میکردم. هر کار تحقیقاتیای که انجام میدادیم با این هدف بود که تلفات حاصل از کار ساختمانی به “صفر” برسه و هر آدمی که صبح میره سر کار شب هم سالم برگرده به خونهاش، با وجود این که این اعداد در کشور های توسعه یافته عدد کمی هست. یک مدل معروفی در زمینه ایمنی هست به اسم “پنیر سوییسی”(پنیر هایی که سوراخ دارن). تصور کنید که چندیدن لایه پنیر سوییسی رو پشت سر هم ردیف کردید که در حقیقت این لایه ها کارشون محافظت هست و هر کدومشون سوراخ هایی دارن که نشان دهنده ضعف در اون لایه محافظتی هست. حادثه وقتی اتفاق میافته که سوراخ های این لایه ها به طریقی پشت سر هم قرار بگیرن که بشه یه خطی از بین همه آن ها عبور داد و صرفاً با یک سوراخ روی یک پنیر حادثه ای رخ نمیدهد.
داستان این ویروس هم از این قائده مستثنا نیست، و وقتی در کشور ها به این شدت فراگیر شده به این معنا هست که بی شمار خطا پشت سر هم اتفاق افتاده که حاصلش شده این. تو کشور ما قطعاً تعداد لایه ها کم تر، سوراخ های هر پنیر بزرگتر و همینطور پشت سر همتر بودن که اینجوری شد. ولی این رو هم نباید یادمون بره که هر روز هزار تا اتفاق دیگه نمیافته با همین استدلال پنیر سوییسی.