
زمانی دارم این متن را به رشته تحریر میآورم که مدت کوتاهی از آشنایی بنده حقیر با حضرت حافظ نمیگذرد، بنده معتقد هستم که لسان الغیب را نباید به جان شاخ نبات قسم داد زیرا نحسی دارد افراد را به جان عزیزان قسم دادن.
به هر حال ...
بنده هر از گاهی برای کسب تکلیف در باب آن عزیز سفر کرده که من هرگز ایشان را از نزدیک زیارت نکردم، آن یار غار و دوست زیبارو که در کودکی هر پسری به او وعده میدهند و قرار است دل در گرو ایشان ببندم تفعلی به دیوان غزلیات آن حافظ قرآن میزنم.
تا در غربت مشغول تحصیل بودیم میفرمودند که :
ما آزمودهایم در این شهر بخت خویش - بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش
و البته در ادامه میفرمودند:
غم غریبی و غربت چو برنمیتابم - به شهر خود روم و شهریار خود باشم
پس از رجعت به دیار خود جهت شهریاری باز هم خبری نشد، زین سبب باز بدون قسم دادن به جان شاخ نبات این گونه فرمایش فرمودند که :
دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم - وندر این کار دل خویش به دریا فکنم

آخر خواجه جان اولاً دریا کجاست در این بی آبی دیار ما که دل به دریا بزنم، ثانیاً من کمترین چگونه دیده دریا کنم و صبر کنم آن هم به وسعت صحرا
چون کارد به استخوان رسید، در حال LsatStand بودم که حافظ را به جان شاخ نبات قسم دادم اما در جواب حضرتش تیر خلاص را به تن نیمه جان من شلیک کرد و این چنین بیان کردند احوال مرا که :
به خواب نیز نمیبینمش چه جای وصال ...
از مصرع اول برمیآید که به خاک سیاه نشستهام و خود خبر ندارم چون دیدم هوا در محضر خواجه شیراز شدیداً طوفانیست بساط خود را جمع و جور کردم و دیوان را با عزت در قفسه گذاشتم اما قبل از پایان این مکالمه ی پر از کش و قوس به عنوان حسن ختام استاد فرمودند:
میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست - تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز
وسلام