وقتی شب فرامی‌رسد،
سکوتی سنگین، مثل پتویی یخ‌زده، آرام بر شانه‌های شهر می‌نشیند.
خیابان‌ها خالی می‌شوند، چراغ‌ها یکی‌یکی رنگ می‌بازند،
و پنجره‌ها در تاریکی فرو می‌روند، گویی هیچ‌وقت روشن نبوده‌اند.
اما برای او، شب هرگز وعدهٔ آرامش نبود.
شب برای او، زخم کهنه‌ای بود که دوباره باز می‌شد.
هر ساعت، هر دقیقه، هر ثانیه، به او یادآوری می‌کرد
که تنهایی، سرسخت‌تر از هر دوست و دشمنی، کنار اوست.
روی تخت می‌نشست، در حالی که سیگار نیمه‌سوخته‌ای میان انگشتان لرزانش خاکستر می‌شد.
نگاهش به سقف خیره می‌ماند، اما ذهنش به گذشته پرتاب می‌شد.
خاطرات، همچون سایه‌هایی موذی، از گوشه‌گوشهٔ اتاق سر برمی‌آوردند.
صدای خنده‌ای که سال‌هاست خاموش شده،
عطری که مدت‌هاست در باد گم گشته،
و کلماتی که هیچ‌گاه فرصت تولد نیافتند،
همه در دل تاریکی جان می‌گرفتند و او را به محاکمه می‌کشیدند.
او می‌دانست هیچ‌کس حالش را درک نمی‌کند.
دلش می‌خواست فریاد بزند، جهان را تکان دهد، دیوارها را بشکند،
اما فریاد در گلویش می‌سوخت و خاموش می‌شد.
تمام چیزی که باقی می‌ماند، بغضی سنگین بود
که حتی اشک هم جرات شکستن آن را نداشت.
به آدم‌ها فکر می‌کرد؛ به همان‌ها که روزها کنار او بودند،
لبخند می‌زدند، دستش را می‌گرفتند،
اما با نخستین سایه‌های شب، محو می‌شدند.
همان‌ها که خورشید را دوست داشتند
ولی تاریکی را به دوشش گذاشتند و رفتند.
پنجره را گشود. نسیم خنک نیمه‌شب به صورتش خورد،
اما درونش طوفانی می‌غرید که هیچ نسیمی تاب خاموش کردنش را نداشت.
ستاره‌ها در آسمان می‌درخشیدند، اما برای او فقط چراغ‌های دوری بودند
که به تماشا نشسته بودند و بی‌هیچ کاری، رنج او را می‌دیدند.
با خودش نجوا کرد:
«چرا شب این‌قدر طولانی‌ست؟
چرا هیچ‌کس نمی‌فهمد من در دل تاریکی،
قدم به قدم فرو می‌روم؟»
و شب… بی‌رحمانه ادامه یافت.
مثل همیشه، مثل هر بار.
همان شب همیشگی، همان غمی که مرهمی نداشت.
گویی زمان در این سیاهی متوقف شده بود،
و او در بی‌پایانیِ سکوت،
محکوم به تنفس در هوای خالیِ خاطراتی بود که دیگر وجود نداشتند.
