ای معشوق، یک تسلی به دل سوخته‌ام ببخش.
به دیوانه‌ای که خود آفریده‌ای، جرعه‌ای آرامش عطا کن.
تنها عاشقانند که حال دل عاشق را درمی‌یابند؛
پس بیا و حال مرا ببین، زخمم را مرهمی باش.
اگر میان ما دستی بیگانه راه یافته است،
آن عشق پاکی را که روزی به من بخشیدی، دوباره بازگردان.
من سال‌هاست که خو گرفته‌ام با زهر رنج،
با اندوهی که پایان ندارد، عمری فرسوده‌ام.
خنده از لبانم گریخته است، ای یار؛
بی‌تو من توان زیستن ندارم، نفس بی‌تو در سینه‌ام یتیم است.
چه می‌خواهم جز تو؟
جز عشقت چه نیاز دارم؟
عشقت اگر زهر باشد، با جان و دل می‌نوشم؛
اگر راهت مرگ باشد، بی‌هراس می‌گذرم.
تنها کافی‌ست بگویی: «دوستت دارم»
که با همین کلام، بر رنج‌های جهان بخندم و سبک‌بال بگذرم.
آری، من سال‌هاست اسیرِ هر دردم،
عمری با اندوهی بی‌پایان دست به گریبانم.
اما تو بدان، ای محبوب من:
بی‌تو من نمی‌توانم زیستن،
نمی‌توانم... هرگز نمی‌توانم.
