قصه ی تلخ

امشب نیز همانند شب های دیگر به تو فکر می کردم.

دل آسمان پر بود... باران می بارید...

قدم زنان به خیابان خیره بودم، خیابانی که باران آن را خیس کرده بود.

قطره های باران بر روی صورتم آرام فرود می آمد و خاطراتمان را به یادم می انداخت. خاطراتی که هیچگاه با عشق تجربه نشده بودند، بلکه هربار با غرور و سردی نام "خاطره" بر خود گرفته بودند.

امشب دیگر از عشق یک طرفه خسته شده بودم، تورا زیر باران خواستم فراموش کنم.

خاطراتمان را بار دیگر از آغاز تا پایان این عشق مرور می کردم.

اولین شبی که دیدمت را به یاد آوردم...

اولین شبی که چشمان سیاهت دلم را ربود. اولین شبی که عشق اول را تجربه کردم...

بغض سنگینی نفس کشیدن را برایم سخت می کرد...

سپس شبی که چشمم به چشمانت گره خورد را به یاد آوردم. چقدر ساده بودم که فکر کردم عشقت را نسبت به من پنهان میکنی! اما اکنون میبینم هیچ عشقی به من نداشتی...

واما شبی که دست دختری را در دستت دیدم را به یاد آوردم...

دردناک ترین شب...

شبی که فهمیدم لبخندت برای دیگری بود...

شبی که با ذوق دیگری را تماشا میکردی را به یاد آوردم! از دور، بی صدا اشک میریختم آن شب. اما تو نمی دیدی...

چقدر دشوار است معشوقه ات مال دیگری باشد و سهم تو فقط دزدکی تماشاکردن آنها:)

راست گفته اند؛ هزار خطبه هم بخوانند، معشوقه کسی را به دیگری دادن حرام است!

آن شب آرزو هایم را همانجا درکنار آنها دفن کردم...

آرزو هایم با او را...

اشک هایم بیشتر و بیشتر شده بود...

رد قدم هایم روی خیابان خیس معلوم بود. باران گریه ام را پنهان کرده بود و مرا با قطره هایش نوازش می کرد.

قدم زنان آن شب به خانه رسیدم...

به نزدیکی عکس او که روی دیوار جلوی در بود رفتم...

عکس او درمیان برف سرد زمستان بود، که چون دوستش داشتم به دیوار خانه آویزون کرده بودم.

به چشمان سیاهش در قاب عکس خیره بودم و اشک هایم همانند بارانی که بیرون از خانه می بارید، از چشمانم جاری بود.

آن شب باران به حال دوتامون گریه می کرد...

همراه با اشک ریختنش گذشته رو هم به دست فراموشی می سپرد.

چقدر فکر می کردم که در سرنوشت یکدیگر هستیم اما دیگر برایم یک رویای غیرممکن شده بودی...

اما من در این عاشقی نتوانستم معمایت را حل کنم، نتوانستم به چشمانت خیره شوم و از ته دلم " دوستت دارم " بگویم...

ای همانند برف، زیبای من!

من عشق را باتو درک کرده بودم،

ای کاش یک بوسه را برایم به یادگار می گذاشتی، تا زمانی که نیستی، قلب ترک خورده ام با به یاد آوردن آن تورا در کنار خود حس میکرد...

دستانم به سمت قاب عکست رفت. و همانطور که دستانم می لرزید قاب عکست را از دیوار پایین آوردم... اشک هایم قطره قطره روی آن قاب عکس می ریختند... هم دیوار و هم من داشتیم اشک می ریختیم...

و آن شب، عشق ما همانند انتهای یک قصه تلخ به پایان رسید...

(Elina)