همچون همیشه، ثانیهها را با شوق آمدنت میشمردم. در آینه، خود را بارها نگاه کرده بودم و زیباترین لباسم را بر تن داشتم؛ همان دامن سیاه که روزی نگاهت در آن غرق میشد و میگفتی چون شب، درخشندگیاش مرا یاد آرامش میاندازد. خانه بوی انتظار میداد، بوی دلتنگی و فانوسی که بیقرار روشن مانده بود.
در که گشوده شد، تو آمدی… اما نه تویی که میشناختم. نه آن مردی که مهربانیاش مرهم زخمهای خاموش من بود. چشمانت سرد بود، سردتر از زمستانهای بیبرف، و اخمهای گرهخوردهات همچون ابری سیاه بر آسمان دلم سایه انداخت. همان لحظه دانستم که دیگر جای من در قلبت تنگ شده، که در سرزمین نگاهت برایم مأمنی باقی نمانده.
دلم شکست، شکستنی از جنس شیشه، شکستنی که صدایش تنها در درونم پیچید و هیچ دستی نبود که تکههای پراکندهاش را گرد آورد. حس میکردم در میانهی طوفان ایستادهام، بیچتر، بیپناه. تو ایستاده بودی، بیاعتنا، و من به چشم خود دیدم که چگونه آرامآرام در نگاهت غریبه شدم.
آن شب، باران همدست اندوهم شد. چنان گریستم که آسمان نیز با اشک های من می گریست. قطرهها بر صورتم میدویدند و در رودی خاموش با اشکهایم یکی میشدند. چشمانم دیگر رمقی برای دیدن نداشت؛ جهان در نظرم تاریک شد، همانگونه که حضورت در قلبم خاموش گشت.
و تو... بیهیچ وداعی، بیآنکه حتی نگاهی آخرین بدرقهام باشد، پشت کردی و رفتی. صدای بستهشدن در، همچون ختم غزلی ناتمام در گوشم پیچید. و من ماندم، با خانهای بیصدا، فانوسی خاموش، و دلی که برای همیشه در شب جا ماند.