و باران، بی‌صدا در دل تاریکی می‌بارد؛
چنان آرام، چنان سنگین،
که گویی آسمان نیز چون من،
دل به دلتنگیِ بی‌پایانی سپرده است…
من،
در امتداد خیابانی خیس و خاموش،
با گام‌هایی خسته، بی‌جهت،
سایه‌ی محوی از خود را دنبال می‌کنم؛
سایه‌ای بی‌جان،
سایه‌ای که انگار سال‌هاست دیگر روحی در آن نمانده…
قطره‌های باران بر صورتم می‌لغزند،
نه با لطافت،
که با دردی شبیه نوازش زخم‌های کهنه؛
زخم‌هایی که با خاطره‌ی تو
هر شب تازه‌تر می‌شوند…
با هر قطره،
فصلِ فراموش‌شده‌ای از گذشته ورق می‌خورد…
و چه تلخ است مرور خاطراتی
که هیچ‌گاه نامِ عشق نگرفتند،
اما همیشه،
با طعمِ غرور و سرمای جدایی پایان یافتند…
امشب،
در مهِ بارانی دلتنگی،
با خود عهد بستم…
که تو را،
و رؤیاهای پوسیده‌مان را
در انتهای این شب دفن کنم…
بی‌اختیار،
اولین شبی که دیدمت را به یاد آوردم…
شبی که نگاهت،
چون فانوسی در طوفان،
تاریکی‌ام را درنوردید…
و من،
در آن چشم‌های عمیق و بی‌کران،
برای نخستین‌بار،
لرزشی به نام «عشق» را حس کردم…
آه…
چه کودکانه بود باورم…
چه ساده پنداشتم
سکوتت پناهگاهی برای دلتنگی‌هایم است…
نمی‌دانستم آن نگاه،
هیچ‌گاه،
هرگز،
سهم من نبود…
و بعد…
شبی که تو را در کنار دیگری دیدم…
آری،
شبی که دستانت
گرمای دستانی دیگر را لمس می‌کرد…
شبی که لبخندت
سرمای سهم من شد…
و من،
در خاموشی کوچه‌ای بارانی،
در هیاهوی قطره‌ها،
بی‌صدا،
فرو ریختم…
چه رنج‌آور است،
وقتی تمام خودت را خرج کسی کرده‌ای
که نگاهش،
بی‌هیچ توقفی
از تو عبور می‌کند…
سهم من از عشق؟
جز اشک‌هایی پنهان،
در سایه‌ی شب،
و نگاهی که هرگز در چشمانم نماند،
چه بود؟…
آن شب،
تمام آرزوهایم را
با لبخند تو
در خاک سرد خیابان دفن کردم…
آرزوهایی که
هرگز،
مجال تولد نیافتند…
باران،
اشک‌هایم را می‌پوشاند،
اما قدم‌هایم،
در لابه‌لای سنگفرش‌های خیس،
روایتی از دلی داشتند
که در سکوت،
فریاد می‌زد…
به خانه بازگشتم…
به سکوت دیوارها،
به قاب عکسی که تصویرت را
چون راز در خود نگه داشته بود…
نگاهت،
در دل برف نشسته بود…
و چشمانت،
در میان سپیدی،
همچون شب، می‌درخشید…
و چه تلخ است،
وقتی حتی تصویرت هم،
در قاب،
از من دور مانده…
به چشمانت خیره شدم…
و اشک‌هایم،
چون باران پشت پنجره،
بی‌وقفه می‌چکیدند…
انگار دیوار هم با من گریه می‌کرد…
و قاب عکس،
اندوه سال‌ها را در خود می‌بلعید…
آری…
آن شب،
افسانه‌ی عشق ما
در آخرین فصل خود،
خاموش شد…
چه ساده باور کرده بودم
که سرنوشت،
جایی برای «ما» کنار گذاشته…
اما اکنون،
تو،
تنها رؤیایی محال شده‌ای
که هیچ‌گاه تعبیر نشد…
و من،
در هزار‌توی این عشق بی‌پاسخ،
با معمایی حل‌نشده،
شکسته مانده‌ام…
نتوانستم…
نه در نگاهت،
نه در سکوتت،
نه حتی در لحظه‌ی آخر…
نتوانستم بگویم:
«دوستت دارم…»
ای شبیه برف…
سرد، سپید،
و دور از دسترس…
ای که حضورت،
نه‌تنها مرهمم نشد،
بل زخمی ژرف‌تر بر جانم گذاشت…
کاش…
فقط یک بوسه،
فقط یک نشانه،
فقط یک یادگار،
برایم می‌گذاشتی…
تا این دل ترک‌خورده،
در سرمای نبودنت،
اندکی گرم شود…
دستانم لرزان،
قاب عکست را از دیوار برداشتند…
و اشک‌هایم،
بر تصویرت لغزیدند…
همچون آخرین وداعی
که واژه‌ای برایش نمانده بود…
و آن شب…
قصه‌ی ما،
در آغوش اشک و باران،
برای همیشه به پایان رسید…
