ساحل بی رحم...

یک روز، همانند هزاران روز دیگر، دل به جاده‌ای سپرده بودم که پایانش برایم مفهومی نداشت؛

جاده‌ای که هر پیچ و خم آن، تنها به یاد تو آغشته بود.

یاد چشمانت، همچون سایه‌ای لجوج، رهایم نمی‌کرد.

هر چه بیشتر می‌کوشیدم فراموشت کنم، بیشتر در رگ‌هایم جاری می‌شدی،

و هر نفس، طعم حسرتت را در گلویم تلخ‌تر می‌کرد.

در حسرت دیدارت می‌سوختم؛

آتشی در جانم زبانه می‌کشید و خاکسترش، آرامش را از من ربوده بود.

چشمانم توان تماشای تو را در کنار دیگری نداشت؛

هر بار که به خیالم، لبخندت بر لبان غریبه‌ای می‌نشست،

دنیا بر دوشم آوار می‌شد و دلم در خود فرو می‌ریخت.

هرگز فراموش نخواهم کرد روزی را که نامت را بر شن‌های ساحل حک کردی،

و با بی‌رحمی، بر لبان دریا سپردی تا موج‌ها هر بار دوباره و دوباره تکرارش کنند.

من کنار همان ساحل، شکسته‌تر از صخره‌های خسته، نشسته بودم؛

و اشک‌هایم، بی‌امان، گونه‌هایم را می‌سوزاند.

اشکی که نه فقط از چشم، که از عمق دل برمی‌خاست؛

اشکی که ردش بر صورتم، همچون زخمی کهنه بر جا ماند.

بی‌رحم بودی... آری، بی‌رحم‌تر از زمستانی که بر شانه‌های درختان می‌نشیند

و همه برگ‌ها را از آنان می‌ستاند.

بی‌رحم‌تر از بادی که فانوس مسافری تنها را خاموش می‌کند.

بی‌رحم‌تر از سکوتی که در نیمه‌شب، قلب عاشقی را می‌درد.

و من هنوز، در امتداد همان جاده، میان همان حسرت و میان همان خاکستر،

به دنبال لحظه‌ای از تو می‌گردم؛

لحظه‌ای که شاید هرگز باز نگردد،

اما امیدِ آمدنش، هنوز مرا زنده نگاه داشته است.