امشب در خواب تو را دیدم. چنان نزدیک که نفس‌هایم شمرده می‌شد. ای تکه‌ی قلب من، کجا می‌توانم دوباره چشم‌هایت را بیابم؟ ای دلبر شب‌پوش من، یاد شبی دارم که دلم را به دستان بی‌رحم تو سپردم؛ عاشق آن دو چشم سیاه شدم که خود شب را از شرمساری سرخوش می‌کرد.
حال مرا دیوانه کرده‌ای، همچون گلی از یخ که در آتش دلم آب می‌شود. بیا... بیا که مرا در آغوش گرمت مأوا دهی؛ بیا و عشق را در زلال چشمانم بخوان؛ دیگر با دوری بر این دل زخم مزن.
شاید برای تو تکیه‌گاهی باشد، شاید آغوشی برای اشک‌هایت باشد،
اما من جز تو پناهی ندارم، ای زیبای من. آن شب، تو همدره باد شدی و آهنگ سفر سردای قلبم را خواندی؛ نگاهم در چشمانت مانده بود تا شاید، از خیال سفر بازگردی، اما تو نماندی!
باران آن شب برای ما می‌گریست؛ گویی آسمان از قصه‌مان خبر داشت. با هر قطره، خاطرات مانند برگ‌های خشک از درخت حافظه جدا می‌شدند و می‌افتادند. حال تنها خاطره‌هایت، یادگار سرد تنهایی‌ام‌اند؛ اشک من، با نم‌نم باران درهم می‌لغزید آن شب.
وقت رفتن که رسید، گویی دنیا برای وداع سکوت کرد. دیدار دوباره‌مان وعده‌ای برای روز قیامت شد؛ با حسرت دیدنت، جانم از تن جدا خواهد شد، اما ای یار من، بر مرگ من هرگز اشک مریز.
اگر تو بخواهی، در آن روز نیز اشک چشم‌هایم را پاک خواهم کرد؛ کاش آن شب ماه از آسمان می‌رفت تا تو بمانی؛ اما تو رفتی و من ماندم با امیدی که مرگ هم از آن گریزان است. کسی که این عشق را فراموش نخواهد کرد، شب‌ها به درگاه سکوت التماس خواهد کرد؛ کسی که در تنهایی‌اش اشک خواهد ریخت، آن کس من هستم، نه تو، ای یار من.
باور کن، شکسته ام، خیلی خسته‌ام؛ اما هستم، تا بدان‌سو که دل برایت می‌تپد و نامت را با هر نفس نجوا می‌کند
