به آسمان گفته بودم از تو…
از چشمهایی که شبیه کهکشانند، از موهایی که مثل رودخانهای سیاه در مهتاب جاری میشوند، از صدایی که حتی سکوت را به زانو درمیآورد. گفته بودم که زیباییات، مرز میان رؤیا و بیداری را برهم میزند. آسمان ساکت بود، گوش سپرده، گویی ستارهها نفس در سینه حبس کرده بودند تا مبادا حرفی از تو را از دست بدهند.
شب، آهسته از دامان کوه بالا آمد، ردای سیاهش را بر شهر انداخت، و چراغهای دور، چون فانوسهایی دریاگمکرده، یکییکی روشن شدند. من، با قلبی که هزار پرنده بیقرار در آن پر میزدند، به سوی کمد رفتم. دستهایم در میان پارچهها میلغزید، مثل نوازش آب بر برگ. انتخاب سخت بود، چون میخواستم در نخستین نگاهت، شبیه یک رویا باشم.
سرانجام، زیباترین لباسم را بر تن کردم؛ لباسی که همیشه برای دیدار تو کنار گذاشته بودم، مثل برگی که خودش را برای بوسه نخستین باران نگاه میدارد.
زنگ در نواخته شد. صدای کوتاه و سادهای که در گوش من بهاندازهی تمام افسانههای عاشقانه وسعت داشت. دلم از سینهام پیشواز رفت، پایم لرزید، و دستم بیتاب قفل را چرخاند.
اما… تو آنجا نبودی.
تنها سایهای لرزان، تنها بادی که در شاخههای لخت پیچیده بود، تنها کوچهای که سکوتش از هزار فریاد تلختر بود.
در آن لحظه، حس کردم چیزی در درونم آهسته فرو میریزد؛ نه با صدای شکستن شیشه، بلکه آرام، مثل برگی که در دل زمستان میافتد.
قطرهای گرم بر گونهام چکید. دست بردم، اما پیش از آنکه پاکش کنم، باران اشکها راه خود را گشود. آنها میآمدند بیهیچ مجوزی، بیهیچ ملاحظهای، مثل سربازانی که از جنگ بازمیگردند و دیگر فرمانبردار نیستند.
بیاختیار به بیرون رفتم. آسمان، همچون مادری غمگین، چهره درهم کشیده بود. ابرها انبوه شده بودند و آغوششان را گشودند. نخستین قطرات باران، آرام و خجالتی، بر من نشستند، اما خیلی زود بیتاب شدند و سیل اشکهای آسمان گشوده شد.
هر قطره، انگار که کلمهای باشد از نامهای که خدا برای دلم نوشته، میگفت: «من میدانم، من کنارت هستم.»
آن شب، در میانهی بارانی که بوی خاک و اندوه میداد، فهمیدم که شکستن همیشه با صدا نیست. گاهی مثل شب، آرام میآید، مثل باران، نرم و بیپیرایه، و مثل یک عشق خاموش… جاودانه میماند.
و من، در آغوش باران، برای همیشه شکستم.