شبی سرد بود، با نفسهای بریدهی پاییز، شبی که برگها بر سینهی خاک میغلتیدند و باد، مرثیهای خاموش بر کوچهها میخواند. من ایستاده بودم در گذرگاهی که بوی غربت میداد؛ گذرگاهی که در آن، قدمهای تو برای آخرین بار بر سنگفرش خیس نقش بست. نگاهت، همچون پرندهای در آستانهی پرواز، بر من لغزید و گذشت؛ و من، در همان لحظه، دانستم که این سفر، آغاز غیبت طولانیات خواهد بود.
آن شب برای من تنها یک شب نبود؛ شبی بود که آفتاب از افق دل من گریخت. از همان دم که رفتی، دلم غمین شد و آهی آتشین در سینهام خانه کرد. جهان، که روزگاری با لبخندت روشن و شادیآفرین مینمود، به ناگاه نقابی از اندوه بر چهره زد. کوچهها، بیصدا شدند؛ آسمان، ستارههایش را از من دریغ کرد؛ و زمین، هر قدمی که بر آن میگذاشتم، مرا به یاد سنگینی جدایی میانداخت.
سالها از آن شب گذشته است. خزانها یکی پس از دیگری آمدهاند و رفتهاند؛ برگها بیوقفه بر خاک افتادهاند و باد، همچنان قصهی دلتنگی مرا در گوش درختان زمزمه کرده است. بادهها در جامها چرخیدهاند، و میناها در مجلسها ترانهسرا شدهاند، اما هیچ کدام، نتوانستند بر نبودت مرهم باشند. روزگار چون کاروانی بیوقفه بر من گذشت، اما من در همان ایستگاه جا ماندم، در همان شب سرد پاییزی که تو، بیخداحافظی، مرا به دست تنهایی سپردی.
هر شب، در سکوت دیرینهی خانه، با خود میگویم: «شاید این بار بازگردد، شاید این بار از همان رهگذری که روزی عبور کرد، دوباره ردی از او پیدا شود.» اما دیوارها تنها پژواک زمزمهام را به من بازمیگردانند.
از آن شبی که برنگشتی، جهان برایم همانند آینهای ترکخورده است؛ هر بار که در آن مینگرم، تکهتکهی تصویرت را میبینم، اما هیچگاه کامل نمیشود. هر روز، خورشید برای دیگران طلوع میکند، اما برای من، تنها غروبی بیپایان است. من هنوز در همان جادهی مهآلود ایستادهام، چشم به راه رهگذری که شاید هرگز بازنگردد.