کودکی ام را به من برگردانید.
جای من بر روی زمین درون یک نیمکت میباشد.
شاید این بار دیکته ام را کم نشوم.
دفترخاطراتم تماما این بود،نمره ات بیست خواهدشد.
من صدای دیکته را میشنوم اما،فکر من اینجا نیست.
دوستانم میگویند اسم من در لیست نیست.پس چطور اسم مرا میخوانند،لوح را بر دستان من میدهند و میگویند که به تکلیف رسیدی امروز.
نیمه ای از من پر شد،نور ایمان درونم جاریست و سوالی که در ذهنم کماکا مبهم،نقش من چیست بر این عرصه خاکی.
از میان دفترم کاغذی خواهم کند و به تو خواهم داد،شاید این بار کمکی خواهی کرد.
باز این بار هم کاغذ دیکته من خاک خواهد شد،زیر آن تاب بلند،آن درخت سحرآمیز که شده مخفی گاهم.
این دفعه فکری خواهم کرد.برگه ای خواهم کند و در آن دیکته را با خود زیرمیز خواهم برد.
جای من این بار هم بر روی زمین درون نیمکت میباشد.
دوستانم به من میخندن،ولی این بار فکر من فکر خوبیست،نمره ام بیست خواهد شد.
من صدای دیکته را میشنوم اما فکر من اینجا نیست.
من تو را میطلبم،آن طبیعت،آن درختان پر از پروانه.
فصل پاییز است و در کیف همه میوه بَکرایی است.
میوه ام را با تو قسمت خواهم کرد،شاید این بار کمکی خواهی کرد.
گوش من منتظر زنگ آخر میماند و شتابان به سوی درختان کَهور.
ای درخت سحرآمیز پیله پروانه را در خودت جادادی،شاخه ات منزل پروانه هاست،میوه ات شهد زنبورهاست،سایه ات خوش ترین نشیمن گاست.
تو چطور این همه را میبخشی و سوالی که کماکا در من مبهم،نقش من چیست بر این عرصه خاکی.
من تمام کودکی ام را به تو میسپارم،ای درخت همیشه سبز،خاطراتم نزد تو سبز خواهد ماند.