اینکه،فیلمی چند جایزه اسکار را ببرد،خود عاملی است برای انتخاب از سوی خیلی ها،اینکه این فیلم راببینند،یک فیلم از کشور کره ی جنوبی و چندین جایزه اسکار....
شخصا از فیلم های کره ای خوشم نمی آید و به یاد ندارم تا به امروز فیلمی از کره را تا آخر،تحمل کرده باشم،اما برایم جالب بود این همه جایزه برای این فیلم.نشستم به تماشای فیلم،
فیلم با انگاره های من از فیلم های شرقی تفاوت داشت،صادقانه بگویم مجذوبش شدم و دوست داشتم پا به پای آن پیش بروم،فیلم با تصویری از زندگی خانواده ای بدبخت از کره شروع می شود و با راهیابی پسرخانواده ی فقیر،به داخل خانه ای اشرافی در بالای شهر جان می گیرد،ماجرای عشق دختر پولدار و پسر فقیر و...کم کم سایر اعضای خانواده بدبخت هم سر آن خانه اعیانی در می آورند و دو نوع متفاوت زندگی فقیر و غنی روبروی هم قرار می گیرد،جذابیت معماری خانه ی بالای شهر،غیر قابل انکار است، معماری فاخری که شما را به یاد غرب می اندازد و گاهی یادتان می رود فیلم شرقی است،پسر کوچک خانواده پولدار، نشانه هایی از فرهنگ غربی دارد،در جایی از کره شمالی و بمب اتم صحبت می شود و در نهایت کارگردان باید چاره ای برای پایان فیلم پیدا کند،که به نظر من پایان جالبی نیست و نوعی تلاش کارگردان است برای فیصله دادن ماجرا،اما از تماشای فیلم می توان پی برد،طمع و آز،انسان را نابود می کند،اگر انسان فکری به حال طمع نکند،تمام دنیا هم سیرش نمی کند.نکته جذاب دیگری که در فیلم دوست داشتم،تکه سنگی بود که خانواده فقیر به عنوان نماد شانس و ثروت می شناختندش،نمادی که بر سر یکی از اعضای خانواده،فرود می آید و باعث آسیب جدی به او می شود،به این مضمون که سنگ خرافه را دور باید انداخت و در نهایت چند سوال:
اسکار سیاسی است؟ آبا فرمول اسکار بردن این نیست که تصویر سیاهی ار مملکتت، ارایه کنی به اضافه تمجید از فرهنگ آمریکا؟ مطمﺋن نیستم!!!!
تکلیف کارگردان با تضاد طبقاتی معلوم نمی شود و راه حلی ارایه نمی شود،صرفا علامت سوالی ایجاد می شود و شما پس از تماشای فیلم به لحاظ اخلاقی نمی توانی حق را به خانواده فقیر بدهی،هر چند نمی توانی متهمشان هم بکنی،به قول دکتر محمد علی اسلامی ندوشن مواجهی با یک مشت گناهکار بی گناه.یا حق
