انگار هزار سال از روزهایی که بدون فکر به همه چیز و همه جا دست میزدیم، گذشته...
انگار از بدون اینکه ی مرحله ای رو تموم کنیم، یهو پرت شدیم به مرحله بعدی...
و فقط بدیش اینکه اون موقع که توش بودیم، نمیدونستیم تو مرحله ی خوبش هستیم و الان که ازش پرت شدیم بیرون تازه فهمیدیم مرحله ی بدش ندیده بودیم که اون موقع غر میزدیم...
یهو چنان پرتاب شدیم تو این مرحله که از شدت شوکش هنوز به خودمون نیومدیم و مات و مبهوت موندیم...
تو این روزهایی که آفت کرونا افتاده به زندگی همه ی مردم دنیا، مدام ی فکر موذی در اعماق وجودم میگه ممکن دیگه کلا مدل زندگیمون عوض بشه، ممکن برامون دست زدن بدون دستکش به محیط اطرافمون آرزو بشه...
فکرشم حالم رو بد میکنه، خیالش قلبم رو به درد میاره...
دلم ی خیال خوش از جنس دست زدن، نفس کشیدن، بیرون رفتن و خلاصه همه چیزای بدون دلهره میخواد...
دلم ی خیال خوش میخواد...