دلتنگ سفرم...
از اون سفرهایی که از چند هفته قبل از تعطیلی، میفتادم به جون نقشه که تو این زمان و تو این هوا میتونم خودمو به کجا برسونم...
همیشه جاده جزو قسمت های خواستنی زندگی و سفر برام بوده و هیچوقت چشمم فقط به دنبال رسیدن به مقصد نبوده...
چه چایی ها و قهوه ها و خوراکی ها که تو این مسیر به من مزه ندادن...!
یدفعه نزدیک های سحر رسیدیم، دریای همیشه فارس ... بوی دریای جنوب توی تمام وجودم پیچیده بود، از قبل از رسیدن به بندر خمیر من رو بی تاب و بی قرار کرده بود... هوس چایی دمی دبشی که کردم و با کلی ماجرا پیدا کردیم، هنوز برام خوشایند و از هزار تا رفتن رستوران لوکس بهم مزه داده...
خلاصه که فقط فقط فقط تو سفر میشه خیلی مزه هارو حس کرد، چشید، لذت برد و لمس کرد...
آخه به نظرم بعضی از لحظه های زندگی رو فقط باید تو همون لحظه لمس کرد و اصلا قابل توصیف شدن نیستند...
این بار که ورق روزگار برگرده و این خونه نشینی اجباری به امید خدا تموم بشه و برم سفر هزار برابر قبل سعی میکنم، از لحظه هام لذت ببرم...
احساس میکنم باید علاوه بر جاهایی که هنوز خیلی زیادن و من نرفتم، همه ی اون جاهایی که رفتم هم دوباره برم که مزشون برام کم نشه...
اینم ی شکلی از اعتیاد...
اعتیاد به سفر...