سلام
این روزها خیلی بیشتر از همیشه نیاز دارم به تو نزدیک تر باشم، نیاز دارم به تو نزدیک تر باشم، نیاز دارم حس کنم که در آغوشم گرفته ای و حس کنم که گاهی دستانت را بر سرم و بر روی موهایم می کشی و نوازشم میکنی...
تو تنها همراز منی...
انگار رها شدم از آدمی که بودم،
حس عجیبه وقتی خودت حضورت رو حس نکنی...
با صدای بلند فکر میکنم، به چیزهای مهم میخندم و در چیزهای مسخره مبهوت...
بنظرم بی حسی وحشتناک ترین و عجیب ترین حس دنیاست...
اینکه به چیزهای مهم بخندی و در چیزهای مسخره مبهوت باشی ی جور ناجوری از بی حسیه...
این روزا حوصله خودم رو هم ندارم و به سختی لحظه هارو سپری میکنم...
اینکه محیط، آدم ها، رفتارها و همه همه برات هیچ بشن ...
فکر میکنم این حال الان من اگر آخرین مرحله از شکستن نباشه، مرحله یکی به آخر...
اما این رو مطمئنم که این حال ی شبه آدم رو چندین سال پیر میکنه، با این حال امیدوارم ی روزی بیاد که میخوام همونی بشم که کلا شبیه الانم نیست...