کفش رانینگ دارای ویژگی های ساختاری حرفه ای و منحصر به فرد می باشد. این کفش بیشتر برای ورزش و فعالیت های حرفه ای توصیه می شود.
هنگام دویدن بیشترین فشار به پا وارد می شود، در نتیجه ضربه پذیری این کفش با کفش های طبیعت گردی و پیاده روی متفاوت می باشد.

بوت ها یا کتانی های طبیعت گردی به گونه ای ساخته شده اند که در موارد زیر مفید می باشند:
در صورتی که کفش رانینگ دارای نیم ساق بوده و زبانه رویه ضخیم باشد دویدن و حرکات کششی دشوار خواهد بود.
انعطاف و وزن زیره کفش پیاده روی کمتر می باشد. همچنین در کفش running حداکثر ضربه گیری در پاشنه و پشت آن می باشد.
در صورتی که خاصیت جذب ضربه در کفش های walking باید در تمام سطوح پا پخش شده باشد، به همین دلیل است که زبانه پاشنه در کفش های رانینگ به کار رفته در صورتی که پاشنه walking shoes یکنواخت طراحی شده است.
در نتیجه پیاده روی با کفش مخصوص دویدن ممکن است خستگی به همراه داشته باشد.
دوندگان نیز نباید از کفش پیاده روی برای دویدن استفاده کنند چرا که آن ها به انعطاف بیشتری نیاز دارند.
نکته: کفش های رانینگ دارای فلر بیشتر توصیه می شود چرا که پایداری بیشتری به گام ها می دهند. برخی کفش های کوهنوردی و طبیعت گردی نیز فلر دارند.
این کفش ها دارای زیره ضخیم و محکم می باشند که در مسیرهای یخ زده و طولانی دوام بالایی داشته و وزن بدن با کوله های سنگین را تحمل می کنند.
کفش های walking بدون ساق یا نیم ساق می باشند که برای طبیعت گردی سبک و در مسیرهای آسان کاربرد دارند.