درست صحبت نمیکرد یا صدایش گنگ بود. چرا طفره بروم، لال بود، می گویند از مادرزادی لال بوده، این را آجیمنیر طوری آرام، اما با صدای رسا میگوید که همه میشنوند. روسری شیکی به سر داشت، سورمهای با حاشیهٔ نقرهای که زیر گلویش گره خورده بود. از همان روسریها که مامان دوست دارد اما اگر سر کسی مخصوصا او ببیند، دیگر نمیپسندد و هزار عیب و ایراد به طرح و رنگ و پارچهاش میگیرد.
از ماشین که پیاده شدیم، با وسواس ویلچر آجیمنیر را درآورد، کار زیاد ورزیدهاش کرده بود، آجی را سوار کرد، لبخندی به او زد، دستی به سر و صورتش کشید و راه افتاد. ما هم پشت سرشان. مامان در گوشم گفت میدانی این دو تا هوو اند؟ گفتم بله، قبلا گفته بودید.
پانزده سالی میشد که همسرشان فوت کرده بود، از آجی بیست سال کوچکتر و همسن دختر اولش بود که عقدش کردند، بعد از فوت شوهرش، بچههای آجیمنیر تحویلش نمیگیرند و کسی هم او را تحویل نمیگیرند، میشوند خواهر همدیگر، خانههایشان را یکی میکنند و دوتایی پاکن بر میدارند و تمام قصههای مربوط به دشمنی و دعواهای هووها را پاک میکنند.
رسیدیم به درب خانهٔ خاله، با زبان گنگش داشت به آجی میگفت که زیاد شیرینی نخورد تا قندش بالا نرود.