
وقتی اتفاقی میفته که حال آدم رو بد می کنه و بهم می ریزه ناخودآگاه ،مکانیسم هایی به کار گرفته میشه تا اون اتفاق بد،کم رنگ تر وقابل تحمل تر بشه و جلوی درهم شکستن و استیصال فرد رو تا حد امکان بگیره. این عکس العمل ها،پیوستار دارند یعنی از خیلی آسیب زا شروع میشن تا انواعی که بالغانه ترند. اما چون عموما در سطح ناهشیار هستند،امکان مخرب بودنشون زیاده، هر چه به سمت هشیار متمایل تر باشن ایمن ترند. برای نمونه: وقتی فردی، دچار تنش در زندگیش میشه بدون اینکه حواسش باشه ،امکان داره دست به اعمال خود تخریبی بزنه مثل خوردن زیاد، سیگار کشیدن، نت گردی،خرید غیر ضروری (تکانه ی خرید)، خود زنی و ... یا دگر تخریبی مثل ضرب و شتم ، پرخاشگری وعکس العملی شدیرتر و نامتناسب با اون عمل،تخریب اشیاء و ... تا خودش رو از فشاری که در اون قرار داره نجات بده و آروم بشه.
ممکنه سازوکارهای های ایمن تری رو اتخاذ کنه مثلا بره پیاده روی،موسیقی گوش بده ، فعالیت های خیرخواهانه انجام بده و ... تا خودش رو تسکین بده .
این عملکردها ،باعث میشه حال شخص بهتر بشه ؛تا اینجا فرد تونسته خودش رو بیشتر با محیط انطباق بده و از درهم شکستنش کاسته شده اما >> یک: از روبرو شدن با واقعیت پرهیز شده ،اون مشکل اصلی وارسی نشده و ممکنه دوباره به نحو دیگه ای تکرار بشه دو: در مواردی که مخربند چون در سطح ناهشیاره، امکان داره بدون اینکه حواس شخص باشه ،زیان های دیگه ای به خودش بزنه مثل اضافه وزن(خوردن عصبی) ،آسیب به قلب و ریه(سیگار)از دست دادن وقت مفید(نت گردی)، از دست دادن پس انداز(خرید های غیر ضروری)،مختل شدن روابط (دگر تخریبی) و ... ادامه پیدا کردن و تبدیل به سبک زندگی شدنه(لایف استایل) که مشکل آفرینه؛ پس باید نسبت به اونها هشیار بود.در پست های بعد چند نمونه از این مکانیسم ها رو مطرح خواهم کرد .
?تکانه:تمایل این که فرد به فوریت،برای فروکش کردن تنش، کاری انجام بده.