فرافکنی?
مانند تمام مکانیسم های دفاعی،به در و دیوار زدن "خود" هست،برای ندیدن حقیقت تلخ، که اضطراب، احساس گناه و هیجان های منفی دیگه رو بوجود میاره.به این شکل،مساله رو، طوری که براش دلخواه تر و ایمن تره، می بینه یعنی حقیقتی کاذب. ?"فرا فکنی"
پیدا کردن مقصر بیرون از خود، نسبت دادن ناخودآگاه هیجانات وناپذیرفتنی ها یی که آزار دهنده و ناخوشاینده به دیگری . مثلا? شخص خودش ممسکه، میگه فلانی رو دیدید چقدر خسیسه،در واقع ناهشیار،داره حقیقتی آزاردهنده رو از خودش دور می کنه. کوچکترین نقصانی در دیگران می بینه،با بزرگ نمایی در دگران، خودش رو مبرا از اون صفات،نشون میده.?این ترفند، مصداقهای زیادی در ادبیات ما داره و نشان از کاربرد مکرر این "خودفریبی" در زندگی روزانست. مثل: ⭐"کافر همه را به کیش خود پندارد" ⭐ به قول سعدی"خود کردن و عیب دوستان دیدن." ⭐"توپ را به زمین مقابل انداختن" ⭐"عروس بلد نیست برقصه میگه زمین کجه" ⭐"آبکش به کفگیر میگه چقدر سوراخ داری" و ... ⭐به مناظره ای از پروین اعتصامی اشاره می کنم:
سیر، یک روز طعنه زد به پیاز
که تو مسکین چقدر بد بوئی
گفت، از عیب خویش بی‌خبری
زان ره از خلق، عیب می جوئی
گفتن از زشتروئی دگران
نشود باعث نکوروئی ..... در واقع، این مکانیسم ها به خاطر این بوجود میاد که انسان،نمی خواد نیمه ی تاریک وجودش رو پذیرا باشه و نقص هاش رو به عوامل دیگه الا خودش نسبت میده . در حالی که باید نگاه گورخری داشته باشه یعنی مثبت ها و منفی هاش رو با هم بپذیره.⬛⬜ تا وقتی تاریکی ها و کاستی هاش رو اصلا قبول نمی کنه ،چطور روش کار کنه و تبدیل به روشنایی کنه؟ این نکته، اهمیت پرداختن به این ساز و کارها رو نشون میده.
باز هم مثال:?شخص، کم فروشی می کنه، در نظرش بقیه،کلاه بردارن?خودش مغرضانه حرف می زنه تا کسی چیزی میگه غرض و مرض در اون حرف می بینه.? بدبینه، از نظرش، دیگران نیات پلید دارند.? این پدافند عکس "درون فکنی" هست(خواهم گفت.)
↩پس در این مکانیسم دفاعی ، "سیاهی" از خود زدوده ، به دیگری حواله میشه و خودش رو "سپید" میبینه .?
