اولین مکانیسم دفاعی،که فروید متوجهش شد،سرکوبی بود. مکانیسم های دیگه، مقداری سرکوبی هم دارند.
عده ای در افتراق "سرکوبی" و "انکار" دچار مشکل میشن ،به خاطر همین در پست قبل، اول "انکار" رو ارائه دادم. در انکار، رویداد ویرانگر بیرونی حاشا میشه ولی در سرکوبی، افکار یا احساسات ناخوشایند درونی که عموما با احساس گناه همراهند؛ واپس رانده میشن. یعنی حادثه رو نفی نمی کنه بلکه حس ناشی از اونرو سرکوب می کنه.(در هر دو به صورت خودکار ،جریان منفی به ناخودآگاه رانده میشه.)
??در بچه ها و افرادی که مثل بچه ها ،"خود" ضعیف دارند یعنی کسانی که پردازش و منطق چندان موثری ندارند ، مهارت "مدیریت چالش" اونها ناکارآمده و راهکار مناسب رو در مشکلات نمی یابند ؛ بیشتر به کار گرفته میشه. به جای ایستادن، با احساس و با خود واقعی، روبرو شدن ،درک کردن و حل و فصل کردنش، یک عمر ازش فرار و روان رو خسته، کم رمق و رنجور می کنند. در ضمن ممکنه در فیزیولوژی هم ظاهر بشه و بیماری های جسمی با منبع روانی هم اضافه بشه. ? گاهی انسان، یک عنوان خوب برای هیجان بدش پیدا می کنه و تماس با اون رو از دست میده مثلا شرم مسموم داره، میگه:" این با حیا بودنه" یا عصبانیه میگه: "این با وجود بودن و غیرت داشتنه" و... .در حقیقت، فقط روکشش رو عوض می کنه. به این شیوه، هیجانات واقعیش پشت تیترهای خوش ظاهر، پنهان میشه و از پرداختن به اون ها عاجز می مونه. شناختن شفاف هیجانات از گام های سلامت روان و در مقابل، پس زدن اونها مقدمه ی روان تنیهاست. ? این استراتژی روانی هم ، برای ضربه گیری از آسیب و فرصت وفق دادن با حس بد،مفیده ولی استفاده بی رویه از اون ،باقی موندن مستدام،با مشکلاته.
?فرونشانی
فرض که دانش آموزی فردا امتحان داره اما مهمونایی براشون اومده که بچه های هم سن و سال دارن و دوست داره با اونها وقت بگذرونه. با خودش میگه" بی خیال امتحان،بالاخره یه طوری میشه، فعلا بچسبم به بازی" اینجا این پس زدن "احساس گناه" ،ناهشیار صورت نگرفته،بلکه آگاهانست؛پس سرکوبی نیست بلکه "فرونشانی" نام داره. ?
