این موارد نمونه هایی از مکانیسم "انکار" هستند که واقعیت بیرونی رو کتمان می کنند : مرگ عزیزش رو انکار می کنه. حاشا می کنه که فرزندش در یادگیری،اختلال داره. منکر این میشه که بعد از تصادف،دچار نقص عضو شده. نمی خواد قبول کنه که مسن شده و قادر به انجام تعدادی کارها که قبلا انجام می داده نیست. معتاده و میگه گاهی تفریحی میکشم وابسته نیستم و ... . در واقع ،صورت مساله، پاک کردنه. ?به قول جمله ی معروف "واقعیت تلخه "و نمی خواد جنبه ی دردناک اونرو بپذیره?
تا وقتی ،این گارد انکار شکسته نشه،فرد شروع به اقدام جدی برای حل گرفتاریش نمی کنه و در مشکل درجا میزنه. در مشاوره هم، پیش میاد که شخص زیر بار مسئولیت و نقشش در مساله ی ایجاد شده نمیره،تا این موضوع به درستی و بدون مقصر یابی،تفهیم نشه،نمیشه به مرحله ی بعدی رفت. تعدادی از روانشناسان،درهم شکستن انکار رو شروع درمان می دونند. ?صادق بودن و قبول بعضی مشکلات از طرف خودمون، نیاز به قدرت درونی داره. ( و نه اینکه شخص، با احساس بی ارزشی، خودش رو مقصر همه مصائب بدونه،بلکه عادلانه سهمش رو بیابه و روش کار کنه)
البته، مثل بقیه ی این سازوکارها (مکانیزم های دفاعی) به طور موقت حیات بخش ومفیده تا کم کم انسان خودش رو با قضیه تطبیق بده ،مثلا به کار بستن مکانیسم دفاعی "انکار" در مرگ عزیز به طور موقت از فروریختن و استیصال طرف کم می کنه ولی ادامه یافتنش مشکل زا میشه.
پس هشیار باشیم : انکار کردن، قفل ?تعداد زیادی از مشکلات انسانه،که اصلا نمی ذاره،مشکل رو ببینه تا اینکه بهش بپردازه .?
