مود زندگیم:)

(این پست حاوی حرف های متضاد و بی سروته زیادیه، پس لطفا به هیچکدوم از حرفام دقت نکنید!)

نمدونم حال این روزای دنیا بده، یا فقط حال من...

شاید بعدا این پست رو پاک کنم ولی این لحظه تنها جایی که میتونست

سهم کمی تو آروم کردن این حال داشته باشه؛ اینجا بود:)

این روزها، میل عجیبی به تنها موندن دارم

میلی که در عین تنهایی خاستن گله مند از نبود آدماس،

ولی مثل همیشه گله تو گلو خفه میشه

حال این روزهام خیلی عجیبه:)

خوشحالم از اینکه دیگه تو گپ رفیقام نیستم

خوشحالم که تو هفته یکیشون نمیاد حالمو بپرسه

خوشحالم دیگه رفیق فابی ندارم!

و ناراحتم از اینکه کسی بهم پیم میده

ولی اگه پیم ندن، از خالی بودن صفحه چت غم عالم میشینه رو دلم:)

عجیبی حالم اینجاست کسی که دلم میخاد ساعت ها بشینم و باهاش حرف بزنم

شاید روزی یه بار یا دوروز یبار پیممو سین بزنه،

شاید اونم مثل من خوشش نمیاد بهش پیم بدم!

این فکر لعنتی نخاستن بار ها جلومو گرفته تا نرم ازش بپرسم خوبی؟

نرم بپرسم رو به راهی؟ هی جلومو میگیره که اون از تو خوشش نمیاد!یادت باشه!

این روزها دلم میخاد ساعت ها بشینم به کنج تنگ اتاقم زل بزنم با هندزفیریم تنها باشم! ولی متاسفانه آدم ها فرصت نمیدن کمی به مودم برسم:)

این روزها قفلی زدم رو آهنگ همه ی من شایع؛)

آهنگی که بارها دلم خاسته خواهرِ شایع باشم، واسش خواهری کنم و اون واسم چقد بزرگ شدی خواهری بخونه:))

این روزها دلم نمیخاد هیچکس رو ببینم

دلم میخاد با (#هیچـکس) تنها باشم

با این هشتگی که کنارم بوده:))

این روزها که با شوق و بعد مدت ها کسی رو پیدا میکنم تا از ذوقم واسه دیدن چیز جدید حرف بزنم، ولی اون با بی رحمی با حرفاش سیلی میزنه؛ دلم میخاد همشونو یه دور بزنم!

این روزهایی که کتاب دستم میگیرم، خسته میشم؛ فیلم میزارم خسته میشم؛ با کسی حرف میزنم خسته میشم؛ فکر میکنم خسته میشم؛ حتی وقتی میخابم هم خسته میشم:)

شاید دقیقه های طولانی رو صرف این کردم که واسه پستم عکس خوبی پیدا کنم، ولی حتی نتونستم عکسی که به مودم بخوره رو پیدا کنم!

تو این مدت، شاید بی شمار هوف کشیدم و کسی نفهمید!

نمیدونم اسم این مود چیه، ولی ترکیب گاهی عصبانیت، گاهی کلافگی زیاد، گاهی خسته، گاهی دلمرده!:)

حتی این روزها، دلم دیگه نمیخاد زندگی کنم:)

شاید دلم میخاد مدت زیادی زیر پتو بمونم و بخابم")

دلم میخاد وایسم جلوی این سرعت وحشتناک قطار زندگی، و بهش بگم بسته! وایسا!من خسته شدم! دیگه دلم نمیخاد ادامه بدم! دلم نمیخاد تمام این حرف ها و دردایی که کشیدم رو دوباره امتحان کنم!

دلم نمیخاد بلند شم و ساعت ها مثل قبل کار کنم!

دلم میخاد کز کنم گوشه تخت، زل بزنم به سقفی که وقتی شبا پرده اتاقو میکشم، نور مهتاب و چراغای شهر، حکم شب خاب دارن، و ساعت ها به ترنم و امیری فکر کنم که دلم واسشون میسوزه، به زهرا و علی فکر کنم که زندگیشون خوب میگذره، و قانون نانوشته ی دلتنگی عزیزم!:) دلم میخاد بهش فکر کنم و هزار و هزار دیالوگ دیگه باهم داشته باشیم، ولی خودشو ازم دریغ کرده.

نمیدونم، شاید این روزها من دیوونه شدم، ولی دلم نمیخاد با هیشکی حرف بزنم، دلم نمیخاد هیشکی رو ببینم، دلم میخاد فقط من باشم و امیری که زندگی مشابه من داره.

این روزها من خسته شدم، خیلی! شاید خیلی خیلی بیش از خیلی!

راستی! با حرف زدن هم آروم نشدم! حتی نوشتن هم نتونستم دیگه کمکم کنه:)))