بابابزرگ خدابیامرزم از اون آدمهایی بود که توی روستا، همه بهش اقتدا میکردن، ازونهایی که میاومدن پیشش تا برای سلامتی بچهشون، مالشون یا هرچیز دیگه دعا بنویسه و اعتقاد داشتن با دعا همهچیز خوب میشه؛ من که یادم نیست. اینها رو بابا میگه. من فقط یه خونه با دو تا کلون یادمه که رو به مسجد روستا باز میشد. صبحها با صدای بلند اذان از خواب پا میشدیم. به احترام اون خونه و صاحب اون خونه شیخ بهاالدین کسی روش نمیشد، آهنگ با صدای بلند توی حیاط پخش کنه و شبنشینیهامون به نشستن کنار آتیش و حرف زدن خلاصه میشد. توی حیاط خونه کلی درخت انگور بود، 3 تا اتاق، یه انباری و یه بالاخونه که معمولا برای مهمونیها بود. تابستون که میشد، به عشق انگورچینی و تست کردن طعم انگورها راهی ولایت میشدیم و انقدر میخوردیم تا یه مدت از هرچی انگور بیزار باشیم.
آقاجون که فوت کرد، همهچیز عوض شد. انگار دیگه کسی دلش با اون خونه نبود. انگار دیگه قرار نبود شیخ بهاالدینی باشه که در خونهش رو برای همه باز کنه. آقاجون که فوت کرد، کلون در برداشته شد، انباری خراب شد و یه خونه با 3 تا اتاق جدید کنار خونه قدیمی درست شد. اما هنوز دزخت انگورها سرجاشون بودن و ما امید داشتیم که اون خونه قدیمی با همون بافت سرجاش مونده!

کاش میشد هیچی خراب نشه، درختها بمونن و ما یادگاری بیشتری داشته باشیم!
آدمیزاد طمعکاره، همهچیز رو برای خودش میخواد و دوست داره بهترینها برای خودش باشه، حتی اگه به قصد خراب کردن خاطرات باشه! خونه قدیمی آقاجونم سر ارث و میراث خراب شد، درختها خشک شدن و یه دیوار بلند بین دوتا قسمت قدیمی و جدید کشیده شد. دیواری که انقدر بلنده حتی نمیتونی ببینی جنازههای خشتهای قدیمی توی زمین در چه حالن و ساختمون جدید قراره چه شکلی باشه. نسل من قراره چه خاطرهای از خونهی آبا و اجدادیش داشته باشه؟ هیچی؛ چون دیگه نه درختی هست نه خونهای. حالا باید از اول نهال بکاریم و ببینیم بدون حضور ما و آقا جون سبز میمونن؟!
زمین قشنگ ما نتونستیم نگهدار درختت و خاطراتت توی خونه آبا اجدادیمون باشیم. کاش آدمهای مهربونی باشن که بتونن خاطرههای قشنگی برای نسل بعد به یادگار بذارن
در پویش پیک زمین شرکت کردم تا من هم بتونم سهمی توی این کاشت درخت داشته باشم. امیدوارم که توی این روزهای باقیمونده، تعداد درختها بیشتر بشه