از لاس‌زدن دست برنمی‌داره. اصلا انگارنه‌انگار ازدواج کرده و یک بچه داره. هر ماه یک‌بار باید براسی من پیام بفرسته و هوایی‌ام کنه. اون‌هم زمانی که تنهایی فشارش رو روی قلبم می‌ذاره. می‌خوای بگی تو جوابش رو نده؟ اما مگه می‌شه؟ اصلا بذار یک‌بار از اول همه‌چیز رو تعریف کنم.
روبرویم نشسته بود. با چشمان تیله‌ای سبزرنگش که یک آینه از خودم بود و با صدایی که از هیجان بلند و بلندتر می‌شد، می‌خواست از این روزهایش بگوید. با هر تعریفی لپ‌هایش آتشی می‌گرفتند و سرخ می‌شدند. این احوال را می‌شناختم. مهسا من بودم درست وقتی که 28 سال داشتم. با این تفاوت که او شجاعت و شهامت گفتن را داشت و من در آن سال‌ها پشت نقاب غرورم پنهان شده بودم.
انگار کیسه آبی ترکیده باشد و بچه‌ای ناخواسته در زمانی اشتباهی قصد دیدن دنیا را کرده باشد. اشکش سرازیر و نوزاد غمش را فارغ شد.
با صدایی که از هق‌هق بند می‌آمد گفت:
«می‌دونی چه دردیه 8 سال انتظار کشیدن؟ می‌دونی چقدر سخته دیدن کسی که قرار بود کنار تو باشه اما کنار کسی دیگه است؟ چرا؟ چون من توی زمان و مکان درست نبودم و اون دختره خراب بود.»
عادتش بود هر وقت کم می‌آورد شروع می‌کرد به فحش دادن و سعی می‌کرد نظر ما را هم با خودش همراه کند. مدام می‌گفت: «راست می‌گم دیگه؛ اگه خراب نبود که پا نمی‌شد بیاد توی زندگی من. اون هم لحظه‌ای که من داشتم مقدمه‌چینی می‌کردم برای گفتنش. نه؟»
خنده‌ام گرفته بود؛ مانده بودم که چه بگویم و گفتم: «اصلا من نمی‌فهمم چرا بعد این همه مدت انقدر پیگیرانه بهت نخ می‌ده؟»
خودم اما جوابش را می‌دانستم. چون دوست داشت یکی را زاپاس داشته باشد! که اگر خدای نکرده به بن‌بست عاطفی خورد بداند که کسی هنوز به او فکر می‌کند.
دیگر یک مونولوگ بی‌صدا روبرویم اجرا می‌شد که اهمیتی نداشت چه جملاتی را بیان می‌کند.
من میان جمع بودم و دلم جای دیگری!
ابرهای پاییزی چشمانش که آرام گرفتند به خانه رساندمش و تمام مسیر برگشت را گریه کردم. سیاوش یک‌بند تماس می‌گرفت و دستم جان لمس کردن گوشی را نداشت.
ساعت 00 بامداد کلید را در خانه انداختم. کسی منتظرم نبود. انتظاری هم نداشتم اما انگار آن روز تنهایی قلبم را بیشتر فشار می‌داد. من که نمی‌دانم فشار قبر واقعی‌است یا دروغی اما اگر واقعی باشد، حسی شبیه به آن را درک کردم. با پوست و گوشت و استخوانم.
مثل یک جنازه روی تخت افتادم و نفهمیدم کی خوابیدم.
انگار که یک بمب ترکیده باشد یا خبر زلزله‌ای از خانه‌ام درز کرده باشد در حالی چشمانم را باز کردم که 110 تماس بی‌پاسخ روی تلفن همراهم ثبت شده بودند. احتمالا می‌خواستند مطمئن شوند زیر آوار تنهایی مرده‌ام یا نه.
گویا سیاوش و مامان و بابا هم دیشب شب خوبی را سپری نکرده بودند. گوشی را برداشتم و سیاوش را گرفتم
: تو معلومه کدوم گوری هستی؟ نمی‌گی آدم نگران می‌شه؟ اصلا من جهنم؛ مامان بابات چی؟
+ حالم خوب نبود و به تنهایی نیاز داشتم. تو کجایی؟ ستاره چطوره؟
:به تو چه که چطوره؟ اصلا حال اون به تو چه ربطی داره؟ واقعا نمی‌فهمم که چطور انقدر بی‌خیالی!
بیخیال نبودم اما توان مبارزه و کل‌کل را هم نداشتم. از آن دختر 18 ساله که در سلف دانشگاه با عالم و آدم کل‌کل می‌کرد و آخر حراست دانشگاه به خاطر قهقهه‌هایش احضارش می‌کرد، چیزی نمانده بود.
سیاوش را از همان روزهای اول سلف می‌شناختم. می‌نشست کنارم و شاهد تمام دعواهایم می‌شد اما کسی جرئت نداشت چیزی به او بگوید. نه این‌که به همه بگوید دوست‌پسرم است اما جوری رفتار می‌کرد که کسی نتواند کنارم آفتابی شود. صبح‌ها می‌آمد دنبالم و تا ساعت آخر کلاس‌هایم منتظرم می‌ماند. چهارشانه، صورت استخوانی با قد بلند. باورم شده بود که او تا آخر عمر کنار من است. تا به حال نگفته بود دوستم دارد اما همه می‌گفتند که با تو انگار یک آدم دیگر است.
من هم بادی به غبغب می‌انداختم به تمام پسرهای دانشگاه که در فیسبوک سراغم را می‌گرفتند بی‌محلی می‌کردم و با خودم می‌گفتم: «اصلا نگه دوستت داره؛ با کارهاش که ثابت می‌کنه.» یاد رمان‌های میم مودب‌پور می‌افتادم و زیر لب مسخره می‌کردم که امیدوارم آخر و عاقبتمان مثل آن داستان‌ها نشود. اما در کمال ناباوری یک داستان مزخرف‌تر از پریچهر و دریا و رکسانا ساخته بودیم.
سال آخر دانشگاه بود که یک روز آمد کنارم و با هیجان شروع کرد به تعریف.
:ستاره رو می‌شناسی؟
+همون دختر قشنگه؟ آره مدل عکاسی هم هست؛ چطور؟
:بهم گفته بریم بیرون؛ عصر نمی‌تونم برسونمت. مشکلی نداره تنها بری؟
پتکی روی سرم کوبیده شده بود. مامان راست می‌گفت که نباید انقدر تعریف این دخترها را جلوی پسرها بکنی. اما من تعریفش را کرده بودم. با تمام جزئیات! بعد از 4 سال شده بود شاهزاده سوار براسبی که می‌خواست سیاوش را با خودش ببرد. لال شده بودم. پشت غرورم پنهان شدم که:
معلومه که نه؛ من هم با علی می‌رم. هم مسیریم.
لبخندی از روی تایید و رضایت تحویلم داد و گورش را گم کرد. انگار نه انگار خانی رفته و خانی آمده. رفت!
یک ماه بعد عکس‌های پارک ارم را که در فیسبوک ستاره دیدم، خیالم راحت شد که کار از کار گذشته است. من در صلح و بدون جنگ و خونریزی قلمرو‌ام را بخشیده بودم. آن هم به یک اجنبی تازه وارد که هر را از بر تشخیص نمی‌داد.
یک غده چربی بودم که حالا داشت سرطانی می‌شد. بزرگ و بزرگ‌تر. هر لحظه منتظر بود تمام زندگی‌اش را به آتش بکشم. بروم جلوی در خانه‌اش و پیت بنزین را بریزم روی ماشینش که حالا کسی جای من، جای عطرم، پاهایم و دست‌هایم صندلی شاگردش را لمس می‌کرد.
اما هیچ کاری نکرده بودم و از بیرون گود شاهد تبدیل شدن ماشین دور دور به عروسی شده بودم.
حالا از آن روز کذایی که کارت دعوت عروسی را تحویل گرفتم 4 سالی می‌گذرد. 1 سال بعد که کارد به استخوانم رسید به او پیام دادم که بیاید و با هم صحبت کنیم. چرا؟ چون کامنت‌هایش را زیر عکس‌هایم دیدم و رفت توی مخم! درست مثل مهسا!
نشست جلویم و گفت:« تو من رو دوست داشتی؟»
نمی‌دانستم خودش را به نفهمی می‌زند یا دورهایش را زده و حالا سمت من آمده بود. می‌دانستم که حالا باید غرور لعنتی را کنار بگذارم و برای یک‌بار هم که شده بگویم تمام این سال‌ها چه بر من گذشت!
از لحظه فرو ریختنم تا بازسازی مجدد خانه ذهنم گفتم و گریه کردم. مثل باران‌های رشت در روزهای پاییزی! تا به حال بدون چتر زیر باران بوده‌ای؟
آقا حالا فیلش یاد هندوستان کرده بود. بعد از این همه مدت یادش افتاد که هیچ‌کس من نمی‌شود. فکر می‌کنی زدم زیر گوشش و گفتم گه خوردی؟
نه! من هم همراه این اشتباهش شدم. گفتم حالا که این دختر زندگی‌ام را خراب کرده، نوبت من است. بچرخد تا ببینیم چه کسی برنده می‌شود.
امروز 1 سال از اولین روزی که به او گفتم چقدر دوستش داشتم و چقدر با دیدن عکس‌هایش خالی شدم می‌گذشت و درست در همین روزها که تصمیمم را گرفته بودم، سر و کله مهسا و مرور خاطراتش پیدا شده بود. دیشب جواب سیاوش را نداده بودم و حالا باید برای قرار با او آماده می‌شدم.
روز از نو روزی از نو؛ بعد از یک سال دوباره در ایستگاه اول نشسته بودم. چشم‌انتظار مردی که قرار بود بعد از 1 سال بیاید و من را با خودش ببرد. درست مثل شب‌های روشن. قطار نیامد! قطار هیچ وقت نیامد.
................
با این داستان رسما وارد ترم 3 نویسندگی خلاق مدرسه روش شدم.:)
