یه روز خبرچینها برای مغز خبر میبرن که «خبر نداری چشم داره بیاجازه و هماهنگی تو چه غلطی میکنه.»
مغز میگه: «یکم مودب باشید ببینم چی شده؟»
خبرچینها میگن: «بابا ادادر نیار دیگه، داره یه کار دیگه میکنه! به زبان علمیش داره اهمال کاری میکنه!»
مغز که همچنان داره با خودش به چال کردن فکر میکنه میگه: «یعنی دقیقا داره چه غلطی میکنه؟»
خبرچین ها میگن «نشسته داره گریه میکنه! هرچقدر هم بهش میگیم تو الان کار واجبتر داری، وقتش نیست میگه نوموخوام!»
مغز که کلافه شده میگه «شب که شد و این دختره خوابید، صداش کنید بیاد پیشم.»
شب که میخوابم چشمهام یواش یواش روی پنجه پاهاشون میرن قلمرو مغز!
مغز:« چه مرگتونه؟ شما امروز کلی کار داشتید! کلی وظیفه روی دوشتون بود! رفتید گریه کردید؟ اونم بیدلیل؟ نگید PMS که خودم ختم این ماجراهام!»
چشم چپ میگه «بابا این همه این دختره تو کارهاش کم میذاره یه بارم ما! گریه کردن خیلی حال میده، سبک میشه، بهش توجه میکنن و ما هم یکم استراحت میکنیم چون قرار نیست هی ببینیم!»
مغز که باورش نمیشه میگه:" میدونید فردا با چه استرس و فشار کاری باید بیشتر ببینید؟ اون موقع قطعا اشکتون بیشتر در میاد! اینا رو از کجا یاد گرفتید؟"
چشم میگه «بابا خودمون دیدیم؛ جفتمون! این آدمها به جای اینکه کار اصلی رو انجام بدن میرن سراغ فرعیها کلی هم حال میکنن! »
از فرداش یه قانون توی بدن گذاشته میشه! هر اهمال کاری و تنبلی یه سال از عمر رو کم میکنه! این تنها کاریه که از دست مغز برمیاد!
یه روز در فشار کاری که هی از زمین و زمان زنگ میزدن، دیدم یکی از همکارهام تندتند با تلفن زنگ میزنه و خطش رو اشغال نگه میداره! با تعجب نگاش کردم. دیدم داره سعی میکنه کار کنه ولی کاری که اون لحظه تنها داره به بقیه ضرر میزنه و احتمالا استرس خودش رو اضافه میکنه! چشمهام از حدقه بیرون زده بود. رفتم دنبالش تا یه تعریف برای این کارش پیدا کنم! به چی رسیدم؟
اهمال کاری!
ویکیپدیا میگه که اهمال کاری در واقع به تعویق انداختن یک عمله، اینکه یک کار رو به صورت عمدی یا سهوی عقب بندازیم علیرغم اینکه میدونیم چه عواقبی برامون داره.
مثلا من قراره یک هفته راجع به این موضوع بنویسم ولی هی میگم از فردا! دوست دارم ورزش کنم، منتظرم شنبه بیاد و ... . به تعویق انداختن ممکنه شامل کارهای روزانه باشه و ممکنه برای کارهای مهمتر مثل حضور در یک قرار ملاقات، ارائه گزارش عملکرد یا حتی طرح مسئلهای با شریک زندگیمون باشه.

دیدگاه روانشناسی میگه که اصل لذت میتونه مسئول اهمال کاری باشه. مثلا ما معمولا ترجیح میدیم از کارهایی که دوستشون نداریم یا برامون استرسزا هستند طفره بریم و به جاش کارهایی که دوستشون داریم و سبکترند رو انجام بدیم و از احساسات منفی جلوگیری کنیم. البته که هرچی زمان نزدیک به اون تحویل کار استرسزا میرسه، اوضاع بدتر میشه و استرس و حال بدمون بیشتر میشه.
بعضی از روانشناسها چنین رفتاری رو مکانیزمی برای کنار اومدن با اضطراب ناشی از شروع یا تمام کردن هر کار یا تصمیمی می دونن. یه روانشناس گفته که اضطراب به همان اندازه که باعث میشه آدمها زودتر کاری رو شروع کنند باعث میشه اون کار رو به تاخیر بندازن.
یکی دیگه از دلایلی که ما یه کار و مسئولیت رو عقب میندازیم، کمالگراییه. ما گاهی دوست داریم کاری رو به نحو احسن انجام بدیم. بنابراین عقبش میاندازیم تا در بهترین زمان و بهترین موقعیت انجامش بدیم، ولی اون زمان شاید تا سفید شدن موهامون هم نرسه :))
من هم اولین بار که به عبارت اهمال کاری برخورد کردم فکر کردم همون تنبلیه اماااا
تنبلی به معنی بیانگیزه بودن برای انجام کاریه در صورتیکه اهمال کاری عقب انداختن کاری و جایگزین کردنش با کارهای آسونتر و دلخواهه و دلیلش میتونه ترس، استرس و کمالطلبی باشه!
افسردگی فلج شدن انگیزه، تمایل، فکر و هر عملیه. تا حدی که یه آدم افسرده صبح نمیتونه از رختخوابش بلند شه و ممکنه تا ظهر بیدار روی تخت خوابش بمونه! از انجام هیچ فعالیتی لذت نمیبره و زندگی کردن رو بیهوده میدونه!
در تنبلی و اهمال کاری فرد از نظر جسمی و روحی سالمه و میتونه از خودش مراقبت کنه؛ درصورتیکه آدم افسرده میتونه به خودش هم آسیب بزنه.
متاسفانه یه خطر برای کسایی که با این اهمال کاریشون مقابله نمیکنن است! اون خطر چیه؟ این موضوع میتونه باعث افسردگی هم بشه!

تعلل شاید کمی طبیعی به نظر برسه و یه روش برای اولویتبندی کارها محسوب بشه اما تعلل بیش از حد میتونه مانع عملکرد طبیعی روان انسان بشه و مشکلاتی مثل استرس، اضطراب، احساس عذاب وجدان، احساس گناه، از دست دادن بهرهوری شخصی و عدم تایید اجتماعی رو به وجود بیاره.
شما که دوست ندارید کل زندگیتون با حال بد سپری شه؟

یه سری راهکار دیدم که میتونن کمک حالمون باشن کمی این اهمال کاری رو کاهش بدیم: