یه وقتایی خودمون رو درگیر یه بلاتکلیفیهایی می کنیم که از یه جایی به بعد دست ما نیست.
بلاتکلیفی هایی که فقط از ما انرژی می گیرن
معلوم نیست تهش چی بشه
نمیدونم چرا ما آدما دوست داریم خودمون رو آزار بدیم
چرا یه بار با خودمون نمیشیم سنگامون رو وا بکنیم؟
یه بار برای همیشه بگیم خب نمیشه پس ولش کن!
الان برای چی منتظری؟؟؟؟؟
البته این حرفایی که اینقدر راحت دارم تایپ می کنم، در عمل یه اراده قوی میخواد که خودمم هنوز به دستش نیووردم
گاهی وقتا نمی دونم واقعا باید امیدوار باشم یا این امید یه امید واهیه!!
گاهی وقتا دلم می خواد اینقدر قلبم پر از حضور خدا باشه، که دیگه به چیزی نیاز نداشته باشم
اما متاسفانه نیست و نمیدونم چرا نمیشه:(