خودشناسی یکی از مهمترین کارهاییه که یه نفر باید توی زندگیش براش تلاش کنه.
همه ما تا یه سنی تحت تربیت خانواده بودیم و فکر می کردیم دنیا قدِ همین خونواده ی منه و اون بیرون همه چیز مثل اون چیزیه که من فکر می کنم.
به هر طریقی هر کدوم با دنیای بیرون ارتباط گرفتیم و فهمیدیم به اندازه تک تک آدمای روی زمین، طرز فکر ، علاقه، سلیقه و ... وجود داره.
هر چی که بزرگتر میشیم و تجربه های بیشتری کسب می کنیم، بیشتر می فهمیم و حالاست که اگر به خودمون نجبیم ممکنه از این آدمای بادی به هر جهت بشیم.
یه سری باورها و یه سری عقیده ها رو از بچگی بهمون یاد دادن. الان وقتشه که بشیم به خودمون فکر کنیم آیا واقعا من آدمی هستم که اینو باور دارم؟ آیا واقعا این حرف منم هست؟ اگر این ها باور من نیست پس چی باور منه؟ اگر من فلان حرف رو قبول ندارم پس چیو قبول دارم؟ اگر فلان نظر از نظراشکال داره، پس نظر من چیه؟
این چیزا راحت به دست نمیاد و حتی ممکنه برای آدمی که دغدغه ش نیست حتی هیچ وقت به دست نیاد! اما اگر برای شناختن خودمون تلاش نکنیم، به نظرم نمیتونیم توی هیچ رابطه ای موفق باشیم و فکر میکنم خیلی از ازدواج هایی که زن و مرد به خاطر عدم تفاهم از هم جدا شدن، علتش همینه!
رابطه می تونه کاری باشه، میتونه عاشقانه باشه و یا حتی دوستانه باشه. برای موفق شدن توی هر کدوم خودشناسی یکی از فاکتورای اصلیه.
برای خودم الهه قبل از دانشگاه با الهه سال های بعد از دانشگاه خیلی فرق داره! خییییلی
الان هر چیزی که میخونم، میبینم یا می شنوم برام قطعیت نداره و دارم تلاش می کنم که به قطعیت برسم. شاید قطعیت کلمه درستی نباشه اما من دوست دارم یه سری چیزای اساسی رو برای خودم نهادیه کنم.
البته یه باورها و اعتقاداتی از بچگی باهام بوده و الانم هست و به نظرم این باورها از اولم باورهای من بوده و چیزی نبوده که به اجبار قبولش کرده باشم اما دوست دارم راجع به همین باور ها هم به یه نتیجه اساسی برسم.
خیلی چیز ها رو جدیدا یاد گرفتم یا جدیدا دارم بهش فکر می کنم و دوست دارم توی همین مسائل هم تکلیفم با خودم معلوم باشه.
به نظرم این که آدم با خودش صاف باشه و بدونه تکلیفش با خودش چیه، ته آرامش فردیه و این مساله میتونه یکی از فاکتورهای حالِ دلِ خوب باشه.
خلاصه باید تلاش کنیم خودمون رو خوب بشناسیم و به نظرم تا وقتی که خودمون رو نشناسیم نمی تونیم یه رابطه جدی عاشقانه رو داشته باشیم. باید یه سری چیزها (یه سری تفکرات بنیادین) رو واسه خودمون حل کنیم تا بتونیم اولا همراه درست رو انتخاب کنیم، دوما بهش متعهد بمونیم.
البته قرار نیست لزوما انسان کاملی بشیم تا بتونیم به ازدواج فکر کنیم، ما تا آخر عمر در حال یادگرفتنیم. ممکنه یه همراه خوب مثل یه موتور دوم برای هواپیما باشه و ما رو با سرعت بیشتری به سمت هدفمون سوق بده و باعث رشد بیشتر ما بشه:) قطعا اگر دغدغه مشترک وجود داشته باشه، حال دو نفر کنار هم خوب خواهد بود.
خلاصه که باشد که رستگار شویم:)