همیشه حس هایی هستند که فقط حس می شن و نمیتونی با کلمات اونا رو بیان کنی یا بهتره بگم کلمات حق مطلب رو برای اون حس ها ادا نمی کنن!
از 24-25 سالگی بود که کم کم اون روی عزیزترین های زندگیم رو دیدم.
یه حس خیلی بد که نمی تونی باهاش کنار بیای!
اولش همش داری به خودت میگی نه! مگه میشه؟ پس او همه خاطره چی میشن؟
همش هیچی؟
اما خب واقعیت تلخ تر از این حرفاست و دنیا صبر نمی کنه تا ما با سختی ها کنار بیایم!
اگر یکم دیر کنیم، دنیا رفته! منتظر نمی مونه!
نمیدونم چی میشه که یهو آدم ها اینقدر تغییر می کنند! تغییرات ظاهری یا تغییرات رفتاری کوچیک رو نمیگم، انگار یهو جهت فکری عوض می شه و اولویت ها رو زیر و رو می کنه!
شاید منم از دید بقیه همین طور بودم! نمیدونم!
اما اینو میدونم که من دوست ندارم بدی ها رو با بدی جواب بدم، همین میشه که گاهی اوقات ضربه های بدی بهم میزنن!
من با کسی که از بچگی بزرگ شدم و هزارتا خاطره با هم داریم، الان اصلا نمی تونم باهاش مثل قبل باشم؛ انگار یه چیزی بینمون از بین رفته:( و این مساله خیلی خیلی آزار دهنده بود و هست!
سعی کردم باهاش کنار بیام و موفق شدم تا حدودی اما دلم برای اون هزارتا خاطره خوب تنگ شده و میشه!
آدما وقتی عوض میشن، قبلش بهت خبر نمیدن که فلانی، من دارم عوض میشم، دیگه سراغ من نیا
یهو یه برخوردی می کنن که مثل ریختن آب سرد روی سرت می مونه!
یهو از تو تبدیل میشی به شما!
چند روز پیش تولد دوستم بود، دوستی که دو سال پیش برای تولدش سوپرایزش کردیم و بهترین خاطره شده:)
اما امسال یه تبریک خشک و خالی بهش گفتم این درحالی بود که بقیه دوستام بهش تبریک نگفتن و من هم بهشون حق میدم که تلاشی برای نگه داشتن رابطه نکنن! نگه داشتن رابطه باید دو طرفه باشه، یه نفر کاری از دستش بر نمیاد!
شاید این مسائل برای خیلیا پیش پا افتاده باشه یا بگن دلت خوشه ها، اینقدر بدبختی داریم که این چیزا توش گمه!
اما برای من اینطور نیست!
من دوست ندارم عزیزای زندگیم رو این طوری از دست بدم، که متاسفانه دارم از دست میدم!
