
خودکشی کنترل شده
(قسمت اول )
اسم من متیو هست ۱۱ سالمه و میخوام داستان زندگیمو بگم
خواهرم ، آنجلا ...همین چند ساعت پیش به دنیا آمد ...دارند آماده اش می کنند...
اونم باید تابع یک قانون بی رحمانه باشه اما اون خوش شانس تر از منه اون زیباست
صورتش به رنگ شکوفه های بهاریه و چشماش به رنگ زمرد، برای همین زمان بیشتری داره ...
تازه تا ۲۱ سالگیش خبری از خودکشی کنترل شده نیست...اما من باید خیلی تلاش کنم... باید مفید باشم همین یک ماه پیش به پدر و مادرم اخطاریه دادند ...سخته که حتی شمارش نفسهات دست خودت نباشه ...
دکتر روانشناسم بهم گفته هر افکاری که اذیتم می کنه رو بنویسم اما چطوری میتونم بهش بفهمونم که زندگی کردن منو اذیت میکنه ؟
همیشه اینو بهش گفتم اما اون با یک خنده بی روح بهم میگه آدم برای داشتن چیزای الکی که از زندگیش سیر نمیشه ، شاید از نظر اون داشتن کنترل زندگیت یک چیز الکی به حساب میاد ...اما برای من اینطوری نیست...ترجیح میدم الان نباشم ...
مشکل اینکه پدر و مادرم روی من سرمایه گذاری کردن، توی کشور صاعقه (صبر، اراده،علم،قدرت،هدف) آدم ها فقط وقتی که میخوان سرمایه گذاریشون رو گسترش بدن بهم نزدیک میشن ...و اگر این سرمایه گذاری به هر دلیلی از بین بره ، از همدیگه جدا می شوند و من نمیخوام اینطوری بشه حداقل تا قبل از اینکه وارد اردوگاه اجباری بشم،
وقتی ۱۸ سالم شد ، دیگه ارتباطم با پدر و مادرم قطع میشه انگار که هیچوقت والدینی نداشتم ....
شاید به نظر ترسناک بیاد اما وقتی زمانش برسه من آماده خواهم بود، مهمترین هدف من عقب انداختن خودکشی کنترل شده هست من همین الان هم میدونم کی و چطوری میمیرم ..چون خودم مرگمو انتخاب کردم گرچه الان پشیمونم... آخه مردن در اثر خفه شدن با بستنی اصلا جذاب نیست نمیدونم اون موقع به چه چیزی فکر میکردم که این نوع مرگو انتخاب کردم
#خودکشی_کنترل_شده
@EB474