زیست

مدتی‌ست که تمام فکرم شده زیست. معنای زیست و روش‌های صحیح زیستن. گاهی با خود می‌اندیشم زیستن در عصر عجیب ارتباطات همزمان سخت‌ترین و آسان‌ترین زیست نوع بشر است. این‌که به راحتی آب خوردن به بزرگترین منبع اطلاعاتی جهان دسترسی داشته‌ باشی بی‌شک باید بهترین نوع زیست را هم تجربه کنی. اما این‌گونه پیش نمی‌رود. علت چیست؟ چرا با وجود داشتن امکاناتی بیش از نیاکان خود، بیش از هر گونه موجود دیگر، طبق آمار بشر امروزی رضایت کافی از زیست خود ندارد؟

انگار برای بالا بردن رضایت از زیست و کیفیت آن به پارامترهایی ورای دسترسی به بزرگترین بانک اطلاعاتی نیاز است. دانشمندان و روان‌شناسان زیادی بر روی این موضوع تحقیق کرده‌اند و نتایج قابل قبولی نیز به‌دست آورده‌اند‌ که در همان بانک اطلاعاتی موجود است و با یک کلیک ساده قابل دسترسی و مطالعه.

من می‌خواهم اینجا از تجربه‌ی زیسته‌ی خودم بنویسم. از نتایجی که خودم به عنوان یک آدم معمولی برای داشتن رضایت از زندگی، به دست آورده‌ام. البته که من هم برای کسب این نتایج باز به همان بانک اطلاعاتی مراجعه کرده‌ام و از انواع داده آن استفاده کرده‌ام. تنها کاری که من کرده‌ام شخصی‌سازی این نتایج بوده است.

هیچ دوره‌ای در زندگی‌ام به اندازه الان از زیستم رضایت نداشته‌ام. توجه کنید به این‌که این دوره شغل من هم مانند بسیاری از شغل‌های دیگر تحت‌الشعاع ویروس کرونا قرار گرفته است. دوره‌ای که من نیز مانند سایر مردم کشورم طی این دوسال اخیر اتفاقات تلخ و طاقت‌فرسایی را تجربه کرده‌ام. در مورد مشکلات اقتصادی که همه در جریان آن هستیم دیگر چیزی نمی‌نویسم.

پس چرا این دوره‌ی سخت تبدیل به رضایت‌بخش‌ترین دوره در تمام زندگی من شده است؟ کیفیت این دوره از زندگی من یک روزه به‌دست نیامده است. بالا بودن کیفیت زندگی‌ام و تمام عوامل موثر در آن به گذشته برمی‌گردد. وقتی از بالا و به عنوان سوم شخص به زیستم نگاه می‌کنم این‌گونه می‌بینم که نخ‌های زیادی از گذشته به هم وصل شده‌اند و یک تابلوی زیبایی را ساخته‌اند. یک نخ از کتاب‌هایی که خوانده‌ام آمده، نخی دیگر از رابطه‌هایی که ساخته‌ام، نخی از تجربیات شغلی، نخی از آموزش‌هایی که دیده‌ام. چندین و چند نخ از گذشته آمده و تابلوی زیست من را به شکل زیبای امروز بافته است.

همین لحظه که من دارم این متن را می‌نویسم در واقع دارم یکی از نخ‌های تابلوی زیست آینده‌ام را می‌ریسم. حال نخ‌های مهمی که کیفیت زیست من را بالا برده‌اند را برایتان بازگو می‌کنم که شاید برای شما هم الهام‌بخش باشد.

مهمترین نخ زندگی من همان جمله معروف استاد زبان سالمندم است که در حالی‌که به سختی صحبت می‌کرد به من گفت جز پشتکار هنوز فرمولی برای موفقیت کشف نشده‌ است پس حتی اگر ناامید و ناراحت هم شدی تسلیم نشو و با همان حس‌های تلخی که داری ادامه بده.

نخ مهم دوم برای من کسب مهارت‌های جدید است. من به این جمله اعتقاد ندارم که همه‌کاره و هیچ‌کاره. به نظرم امکان ندارد آدمی مهارت‌های زیادی داشته باشد و در هزارتوی زندگی به‌کارش نیاید. این سرنخ را هم من سالها پیش از نوشته‌ی احمد حلت در مجله موفقیت به‌دست آوردم که یکی از راه‌های موفقیت کسب مهارت است. شما مهارت رانندگی را بیاموز حتی اگر ماشینی نداری. در آینده حتما به‌کارت می‌آید.

اعتماد و باور به خود، نخ مهم سوم من است. که این نخ را از خواندن کتاب‌های آلن ‌دوباتن ریسیدم. آلن دوباتن در کتاب در باب اعتماد بنفس به خوبی برایت روشن می‌سازد که از اشتباه کردن نترسی و به خودت باور داشته باشی.

این سه نخ را داشته باشید تا در روزهای بعد از نخ‌های دیگر برایتان داستان بگویم.