میدانست پایم مستعد پیچ خوردن است. از پیچخوردنهایم براش گفته بودم و با بیانصافی برای چندتایشان غشغش خندیده بود. حالا هم لق زنان و با زحمت راه میرفتم و میترسیدم. هم سعی میکرد دستم را بگیرد هم نه. خودش اما روی آن سنگهای کج و معوج، نرم و بی اضطراب حرکت میکرد.
بالاخره یکجا رضایت داد و نشستیم. رو به دریا. کتانی و جورابهایش را درآورد و پاچههای شلوار جینش را زد بالا و پاهایش را روی هم، مماس با پاهایم گذاشت روی سنگی که رویش نشسته بودم. به حالت انگشتهای پایش خیره شدم و داشتم فکر میکردم مماس شدن با ساق پای برهنهاش در اولین دیدارمان چقدر رسمیت دارد؟ ذهنم درگیر شده بود که دیدم نگاهم میکند. موهایش توی باد شلخته شده بود. با چشمهای خیره گفتم: هوم؟ خندید.
نگاهش را به دریا گرفت و انگار مشتی از موجها را در چشمهایش نشاند و وقتی سرش را برگرداند دیگر نفهمیدم نمِ آن قطرههای معلق از کدام دریا روی صورتم پاشید.
انگار ته دل و زبانش چیزی مانده باشد؛ رو به من خواند: 《حیف موهای پر کلاغی نیست/ روسری دور آن قفس بکشد؟/ جز من و تو کسی که اینجا نیست/ بگذار آسمان نفس بکشد.》
یکه خورده بودم. تصویر روبهرویم واقعی نمینمود. شبیه خوابهایم بود که همیشهی خدا ساحلی بود که از دو طرف دریاست. و او که از کجا میدانست بهترین ثانیه برای خواندن این شعر اینجاست؟ آن هم با چشمهایی که موج دریا را در دلم میشورانید.
ثانیهها گذشته بود و من چیزی نگفته بودم. دیدم سرمست نگاهم میکند. چشم از او گرفتم و دیدم واقعا کسی آنجا نیست! (چطور کسی نبود؟) به دریا اشاره کردم و چیزی نامربوط گفتم که حتی به خاطر ندارم چه. دوباره خواند. همان سرود را. همان بند از چهارپارهای که شاعرش را نمیشناختم. چارهای نبود. به جسارت دستهایم رجوع کردم و روسریام را برداشتم و گیرهی موها را باز کردم.
تعللش به چند ثانیه نکشید. دستش را پیش کشید و انگار کشف بزرگی کرده باشد، دستهای از موهایم را انداخت پشت گوشم. بعد سرش را تا جایی که گرمی نفسش روی صورتم نشست جلو آورد و با نفسی عمیق موهایم را انگار که یک دسته رازقی باشند بو کشید؛ _ موهات عطر داره؟
گفتم بوی ماسک مو یا شامپو یا چه میدانم چه گفتم؟
فقط خاطرم هست موهایم را که خیلی پرکلاغی هم نبودند در همهمهای از باد و بوی دریا با گیسوهای خوشبخت خواهرم فروغ یکی کرده بود و فقط شقایقهای سوختهی بوسهای کم بود تا دیگر آن تاریخ برایم تمام نشود.
الهه ملک محمدی