امروز پارسا بچه برادرم امتحان انشا داشت،
پارسا یه پسر چهارده ساله تیر ماهیه که یک و سال و نیمه به برکت وجود کرونا رنگ مدرسه رو ندیده،بچه خانواده دوستیو و فراری از کارهای تکراری و‌خسته کنندس،عاشق گیم نت و سواد کامپیوتری بالایی داره.
من هر وقت نشونه ای از تغییر یا هنجار شکنی توش میبینم بطور ناخود اگاه ذهنم فلش بک میزنه به چهارده سالگی خودم ،یاد پریسا تو‌کلاس هنر میفتم،دختر اروم و نازی که دست به قلمش عالی بود و با وجود اینکه من شاگرد اول بودم رقیبش تو هنر نمیشدم ،من با کپی میشدم هیجده و اون با نگاه کردن و طرح زدن بیست میگرفت،چهره ملایمی داشت و صدای دخترونه،بر عکس منو نبیلو دوستم(ما همو به فامیلی صدا میکردیم)
که صدامون حنجره پاره کن بود..
بعد از چند ماه دیدم بقل دستی پریسا جاشو عوض کرده،پروانه که شیطون مدرسه ما بود ازین حرف میزد که پریسا رو با یه پسر دیده،،،دوره ما همکلامی با پسر مثل قتل تو روز روشن بود ،اونم اگه پروانه ای بود که جاسوسیتو به مدیر مدرسه میکرد...
دی ماه شد و دیگه پریسا مدرسه نیومد...خیلی چیزای عجیب غریب راجبش شنیدم ...چند سال بعدم یه فیلم ساختن به اسم«من ترانه پانزده سال دارم»که به قول نیبیلو داستان زندگی پریسا بود....
دوباره به پارسا نگاه میکنم،هروز موهاشو سشوار میکشه،یاد صبح های مدرسه میفتم کلی پسر که بوی وکس و ژل میدادن صف وایستاده بودن تو راه مدرسه....
به خودم میگم «پارسا»هم میتوست به پسر تو دوره ما باشه،همشون یه مدلن...
کنارش وایمیستمو بغلش میکنم،،تو دلم میگم «خیلی دوستت دارم و دلم نمیخواد سرنوشتت مثل پریسا بشه،یا مثل رضا پسر کوچه پشتی که درس و ول کرد و معتاد شد، دلم میخواد زندگیت مثل کریس رونالدو بشه...»اخه پارسا خیلی فوتبال دوست داره ولی صدقه سر قرتی بازی نوجونی اونم ول کرده..
وای میستم کنار ،به خودم میگم الهه تو و‌امثال توام عین پدر و مادرتین،کاری نکردین که بچه های دهه هشتاد و نود ازادتر زندگی کنن،برای فرهنگ بهتر نجنگیدین همینطور عقب افتاده موندین که دهه نود هم وقتی تو راه مدرسه با یه دختر همکلام‌شه عاقبتش بشه توبیخ مدیر...
پس مقصر تویی..نه اینترنت...نه اینستاگرام...
