
صدای رودخانه می آید
و صدای خش خش رادیو
روی فرکانس های غصب نشده.
صدای رودخانه
با هندوانه ای غلتان
درونش.
صدای شعر
صدای دوری و نزدیکی
صدای سرخ و آبی
و رنگ های نزدیک تر به بنفش
از زعفران و گلش
از آسمان و بارانش.
زیر آبشار فریاد می کشم
و ریزش آب بر سرم متوقف می شود
وقتی که از زیرش بیرون می آیم.
و زیر آفتاب می نشینم
تا خشکی ام را پس بگیرم
و تمامی سنگ های آبی را
دوست می دارم
تا زمانی که
پاهایم درونِ رودخانه خنک یا داغ می شوند.
قوطی کوکاکولا هم به اینجا تعلق دارد
عباس هم اینجاست
و از او قول گرفته ایم که اصغر را نیاورد
نزدیکی و جدایی
زایش و خون
و مردانگی
و تمامیتی مغموم
تمامیتِ مردانگی ام
که به پای کسی افتاده
که خودش هم اینجا نیست
کنار ما نیست
کنار رودخانه نیست
کنار خش خش رادیو
و کنار غلتیدن در آب
کناری از هندوانه
و تمامیت هندوانگی اش
نیست.
چکش های خراب
که کوه ها را کج می کنند
و ریزشِ سیاهی از قلّه ها را
آسان تر می سازند
و بدونِ صرف انرژی
ما را دگرگون می سازند
تمامی جادوگرانِ کم وزن
و پیکسل را تقسیم می کنند
که ما بفهمیم دیدن
چشمیدنی نیست.
صدای فریاد می شنوم
از زیر آبشار
از درونِ حنجره ام
گویا دوباره به خودم می رسم
و تو را سوارِ اسب می بینم
که دور می شوی
و کوله باری از قلّه و سیاهی را
به دوش داری و سرازیر می شوی
از قلّه به سیاهی
و اسبت خوش می تازد
اما کاشکی تو پیاده می شدی
و موجِ رادیو را تنظیم می کردی
و ما را هم می بوسیدی
و دوباره اسبت را سوار می شدی
و میرفتی
و کوله بارت را
که قلّه و سیاهی را حامله است
برای ما
کنارِ زیرانداز
به یادگار می گذاشتی.
آه
اما
تو
آنجا
نبودی
و صدای خش خش می آمد
و ما
مطمئن بودیم
اکنون پاییز نیست.