ویرگول
ورودثبت نام
ع.ساکن
ع.ساکنگاهی اوقات باید نوشت و من هرگز نفهمیدم اون اوقات کدومان
ع.ساکن
ع.ساکن
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

موج رادیو تنظیم نیست

صدای رودخانه می آید

و صدای خش خش رادیو

روی فرکانس های غصب نشده.

صدای رودخانه

با هندوانه ای غلتان

درونش.

صدای شعر

صدای دوری و نزدیکی

صدای سرخ و آبی

و رنگ های نزدیک تر به بنفش

از زعفران و گلش

از آسمان و بارانش.

زیر آبشار فریاد می کشم

و ریزش آب بر سرم متوقف می شود

وقتی که از زیرش بیرون می آیم.

و زیر آفتاب می نشینم

تا خشکی ام را پس بگیرم

و تمامی سنگ های آبی را

دوست می دارم

تا زمانی که

پاهایم درونِ رودخانه خنک یا داغ می شوند.

قوطی کوکاکولا هم به اینجا تعلق دارد

عباس هم اینجاست

و از او قول گرفته ایم که اصغر را نیاورد

نزدیکی و جدایی

زایش و خون

و مردانگی

و تمامیتی مغموم

تمامیتِ مردانگی ام

که به پای کسی افتاده

که خودش هم اینجا نیست

کنار ما نیست

کنار رودخانه نیست

کنار خش خش رادیو

و کنار غلتیدن در آب

کناری از هندوانه

و تمامیت هندوانگی اش

نیست.

چکش های خراب

که کوه ها را کج می کنند

و ریزشِ سیاهی از قلّه ها را

آسان تر می سازند

و بدونِ صرف انرژی

ما را دگرگون می سازند

تمامی جادوگرانِ کم وزن

و پیکسل را تقسیم می کنند

که ما بفهمیم دیدن

چشمیدنی نیست.

صدای فریاد می شنوم

از زیر آبشار

از درونِ حنجره ام

گویا دوباره به خودم می رسم

و تو را سوارِ اسب می بینم

که دور می شوی

و کوله باری از قلّه و سیاهی را

به دوش داری و سرازیر می شوی

از قلّه به سیاهی

و اسبت خوش می تازد

اما کاشکی تو پیاده می شدی

و موجِ رادیو را تنظیم می کردی

و ما را هم می بوسیدی

و دوباره اسبت را سوار می شدی

و میرفتی

و کوله بارت را

که قلّه و سیاهی را حامله است

برای ما

کنارِ زیرانداز

به یادگار می گذاشتی.

آه

اما

تو

آنجا

نبودی

و صدای خش خش می آمد

و ما

مطمئن بودیم

اکنون پاییز نیست.

شعرشعر نوادبیاتنویسندگیپست مدرن
۷
۰
ع.ساکن
ع.ساکن
گاهی اوقات باید نوشت و من هرگز نفهمیدم اون اوقات کدومان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید