ویرگول
ورودثبت نام
ع.ساکن
ع.ساکنگاهی اوقات باید نوشت و من هرگز نفهمیدم اون اوقات کدومان
ع.ساکن
ع.ساکن
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

این دریچه برای کولر است

در این گرمای تابستان

از دریچه ی کولر ما

بوی ماهی مرده

ساطع می شود

و در پشت باممان

هیچ اقیانوسی نیست

و هیچ عروسِ دریایی

آنجا به خانه بخت نمی رود

و هیچ عروس دریایی

آنجا سیاه بخت نمی شود

در آن اقیانوسی که در پشت باممان نیست

همه کوسه ها گیاهخوار شده اند

و شاید به همین علت است

که کوسه ای آنجا نیست

و طبیعت، جبرِ بی ملاحظه ای است

و ما جبر را باور داریم

و خواب را قبل از پذیرفتنِ جبر

دوست داریم

و ما همه ی خانه های ویران شده ی بم را

زیرِ آوارِ همه ی ذهن های بیمار شده ی

همه ی بازماندگانِ همه ی حوادثِ

همه ی زمان ها را دوست داریم

و ما می سازیم

هر چه را که طبیعت ساخته است و ما ویران کرده ایم

تا دوباره ویرانشان کنیم

و دوباره طبیعت بسازدشان.

و من دوباره خواب دیده ام

که هنوز هم مو های تو قرمز است

که هنوز هم همه ی موهای قرمزِ تو

در میانِ شالی سبز دست مرا

از پیچشی به پیچشی دیگر می غلتانند

و دست مرا درآن میان گیر می اندازند

و من از خواب بیدار می شود

و دستم را حس نمی کنم

و می بینم که دستم به خواب رفته است.

و می دانم که این خنده دار نیست

و می دانم که شما هم نخندیدید

و می دانم که اینها را گفتن بیهوده است

و می دانم که دارم این ها را می گویم.

و همه زیر نقابی از جنس پوشالِ کولر

گریه می کنند

و بوی ماهی مرده از دهانشان

ساطع می شود

آخِر هیچکس ماهی را زنده نمی خورد

پس طبیعی است که بوی ماهی زنده از دهان کسی

ساطع نشود.

و امشب قرار بود ماه گرفتگی شود

و امشب قرار بود ما ماه گرفتگی را نبینیم

و جبر همچنان بی رحمانه می تازد

و من همچنان بی رحمانه خواب می بینم

که دستم در میان آتش می سوزد

در میانِ آتشی سرخ که شاید به مو های تو

بی شباهت نباشد

و از خواب که بیدار می شوم

دستم را حس نمی کنم

و متوجه می شوم که دستم نیست

که دستم به بدنم وصل نیست

و منطقی است که میان موهای تو دنبالش بگردم

و غیر منطقی است که آنجا پیدایش کنم

و همه چیز همیشه غیر منطقی است

حتی نوشتن این شعر با این سرعت

که هر لحظه عطشِ مغزم را بیشتر می کند

مغزی که تا حالا تشنگی را احساس نکرده بود

و تا حالا لذت خوردنِ آب یخ را هم.

و من بیشتر از حدِ مجازِ شاعران

از کلمه ی خواب در شعر هایم استفاده می کنم.

من تنها دلیلِ بودنم را دوست داشتم

ولی اینکه تو آن دلیل بودی را نه

و من تنها، زیبایی های این جهان را دوست داشتم

ولی اینکه تو تنها زیباییش بودی را نه

و من خواب دیدن را دوست داشتم

ولی اینکه تو را در خواب ببینم را هم... را هم...

راهم را پیدا...

گم می شوم...

همه ی محله های تهران که آتش بگیرند

جای نگرانی نیست

همیشه به مقدار کافی آب برای خاموش کردن

وجود دارد

و همه ی خواب های شیطانی ما که تعبیر شوند هم

جای نگرانی نیست

همیشه شیاطینی بدتر هم وجود دارند

و همیشه فرشتگان شکست می خورند

و همیشه از شکستشان شعرِ حماسیِ خوبی در خواهد آمد.

من به تو قول می دهم که دستِ همه ی گربه ها

به همه ی ماهی های سرخِ درونِ همه ی حوض ها

خواهد رسید

و من به تو قول می دهم که

روزی خواهد آمد

روزی خواهد آمد و آن روز هم

کسی سینمای فردین را قسمت نخواهد کرد.

من به این یقین رسیده ام

که این کالبد ظرفیتِ پذیرشِ روحِ انسانیِ ما را

ندارد

ما اشک شوقمان را کجا باید بریزیم؟

ما باید حسابی بخندیم

تا بتوانیم حسابی اشک بریزیم

تا اقیانوس روی پشت باممان

پر شود

تا همه ی ماهی ها سیراب شوند

و دیگر از دریچه کولرمان

بوی ماهی مرده ساطع نشود

و در این لا به لا

در بین شروع

و پایانِ کمابیش

مرتبطِ این شعر

من باید بخوابم

تا دستم میان مو های تو

گیر بیفتد

تا شاید تو

شانه بزنی

شانه بزنی

شانه بزنی

شانه...

شعرادبیاتشعرنونویسندگیشاملو
۹
۱
ع.ساکن
ع.ساکن
گاهی اوقات باید نوشت و من هرگز نفهمیدم اون اوقات کدومان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید