شاید شما هم فکر کنید زمانی که ایده انجام یک کار رو بدست آوردید، بیشتر راه رو رفتین. اما چنین چیزی درست نیست. استخراج ایده تازه شروع ماجراست و بعد از اونه که کار تازه شروع میشه.
در نوشته قبلیم توضیح دادم که چطور به دنبال ایده‌ای نو و خاص گشتم. چطور بدون داشتن هدف و برنامه‌ای ذهنم رو به کار گرفتم. با تفکر همگرا سعی داشتم به بهترین و خاص‌ترین ایده ممکن برسم؛ به صحیح‌ترین جواب ممکن برای مسئله ای که باهاش رو به رو بودم. اما در نهایت به نتیجه دلخواه نرسیدم.
روش تفکرم رو تغییر دادم و از مایند مپ استفاده کردم. یک ابزار ساده، مفید و بصری(!) برای تفکر واگرا. تلاش کردم تا از مشکلات به راه‌حل برسم. تمام گزینه‌های ممکن رو لیست کردم. هر چیزی که به ذهنم می‌رسید. صحیح یا غلط. در نهایت از بین تعداد زیادی ایده، بهترین‌ها رو انتخاب کردم.
زمانی که به یک ایده رسیدم متوجه شدم اون ایده هیچ ارزشی نداره!
چیزی که من بهش رسیده بودم ایده جدیدی نبود. صرفا روش‌هایی برای بهتر کردن یک راه‌حل بود که قبلا ارائه شده و چندان موفق نبوده. هیچ تضمینی وجود نداره که راه‌حل "بهتر" من هم مثل قبلی‌ها شکست بخوره. شاید کاربر اصلا به دنبال راه‌حل نباشه و ترجیح بده صورت مسئله رو پاک کنه.
داشتن ایده نو همیشه برگ برنده کسب و کار نیست؛ حداقل در ایران. کسب‌و‌کار‌هایی که به عنوان استارت‌آپ کار خودشون رو شروع کردن و حالا به یک برند میلیارد تومانی تبدیل شدن رو در نظر بگیرید. موفق‌ترین‌ها، اسنپ، دیجی کالا و... هیچکدوم راه حل جدیدی نبودن و صرفا یک کپی محلی شده از راه‌حل‌هایی بودن که در جوامع دیگه موفق شدن.
پس بدست آوردن چنین "ایده"هایی اصلا کار سختی نیست. چیزی که به اونا ارزش میده، اجرای ایده و تبدیل کردن اون ایده به یک کسب‌و‌کار شناخته شده و پولسازه. انجام چنین کاری به فاکتور‌های زیادی بستگی داره و شاید حتی از بدست آوردن یک ایده ناب هم سخت‌تر باشه.
