با مادرم در مورد مهاجرت بحث می‌کردم و معتقد بود، درسته که در کشور فساد وجود داره. درسته که زندگی سخت شده اما اینجا وطن منه و من تحت هیچ شرایطی وطنم رو رها نمی‌کنم.
ماجرای جام جهانی 2018 روسیه رو بهش یادآور شدم. فرانسه قهرمان شد. همه به جز طرفداران این تیم شروع به تخریبش کردند و به چه بهانه ای؟ ترکیب تیم ملی فرانسه پر بود از مهاجران آفریقایی.
پل پوگبا، در جواب این حرف ها گفت:
فرانسه وطن منه. جایی که من رو قبول می‌کنن، با من مثل یک انسان برخورد می‌کنن، حقوق یک شهروند رو بهم می‌دن، بهم احترام میذارن و این شانس رو دارم که توش پیشرفت کنم. اینجا وطن منه و من حاضرم براش هر کاری بکنم.
این حرف‌ها رو با ایران خودمون مقایسه کنید. آیا با شما مثل یک انسان برخورد می‌کنن؟ آیا حقوق اولیه یک شهروند رو دارید؟ آیا بهتون احترام میذارن؟ آیا امکان پیشرفت براتون وجود داره؟ آیا اینجا واقعا وطن شماست؟
بحث رو با این حرف تموم کردم:
بیرون از این خونه، از در حیاط به اونور، هیچ چیزی برام ارزشی نداره!
و روز به روز بیشتر این حرف خودم می‌رسم.
خونه پدری تنها جاییه که حاضرم بهش بگم وطن. تنها جایی که مهم نیست چقدر شکست خورده باشم. مهم نیست چقدر آدم بدی باشم. جایی که همیشه درش به روم بازه و تحت هر شرایطی دوستم خواهند داشت.
You were never truly loved. You've only been betrayed. You were never truly nurtured by churches or the state.
