گاهی میروی سرِ کار
چون زندگی خرج دارد،
و آزادی هنوز قسطیست.
در جمعی که زاویه نگاهت
با ساعتِ ورود و خروج تنظیم نمیشود،
ساکت میمانی
و نان را از جایی درمیآوری
که روحت در آن استخدام نشده است.
تلخ نیست؛ واقعیست.
تو خودت را نفروختهای،
فقط فعلاً از مسیرِ دیگری
هزینهٔ زنده ماندن را میپردازی.
همه یونیفرم دارند…
اما یکی از آنها «خودش» است.
محل کار هم همین است؛
سازمانها پنگوئن تربیت میکنند:
راه رفتن یکسان،
نگاههای تنظیمشده،
که به این سرما تعلق ندارد
ولی مانده…
چون مجبور بوده ای.
نگرش انسان،
گاهی یعنی ایستادن وسط جمعی
که شبیهت نیستند،
اما وانمود میکنی مسئلهای نیست.
انگار حضورت سؤالهایی میآورد
که کسی حوصلهٔ جواب دادنش را ندارد.
برای من، این عکس دربارهٔ «متفاوت بودن» نیست؛
دربارهٔ تحمل کردن است.
دربارهٔ کسی که پذیرفته نشده،
فقط حذف نشده.
او وسط جمع ایستاده،
نه چون اینجا جایش است،
بلکه چون جایی برای رفتن نداشته.
و این دقیقاً شبیه خیلی از محیطهای کاریست:
آدمهایی که نمیدرخشند،
فقط دوام میآورند
بدترین شکلِ نپذیرفتن
همین «بیتفاوتی محترمانه» است.