
داستان کوتاه
بقلم
محمد احسان مهیا
قیمت پاسپورت
از سفیدی مکمل موی های سر اش حدود 49 سال معلوم میشد ولی جوانتر از آن بود
همیشه آرام کم حرف و غرق در رویا های خود بود با مردم کمتر انس میگرفت گاهی یک حرف کوتاه میگفت ولی به بزرگی هزار ها کلمه معنی میداشت از اینکه قبلاً معلم بود همه با احترام (استاداحسان ) صدایش میکردند
بیش از یکسال میشد که با فامیل خود به کمپ در همسایگی ما زندگی میکرد و بعد از اینقدر انتظار و منتظر بودن به گرفتن پاسپورت بلاخره سه روز میشد که برایشان پاسپورت داده بودند
قبلاً همیشه در این آرزو بود که بخیر پاسپورت بگیرم نزد فامیل خود نزد برادران خود و خواهران خود که اکثر شأن در کشور های مختلف بودند بزود وهمیشه میگفت یک لحظه معطل نمیکنم
امروز بعد از نماز صبح که باهم قدم میزدیم از اش پرسیدم
استاد احسان تو که هر روز ثانیه شماری میکردی که همینکه پاسپورت من برسد یک لحظه اینجا نمیباشم حالا چرا نمیروی
استاد احسان اه عمیق کشید چشمانش نم نم شد و گفت
گاهی انسان برای چیزی بیشتر از ارزش آن پرداخت میکند و زمانی میداند که هیچ کاری از دست اش بر نمی آید
من هم بخاطر این پاسپورت بیش از ۲۰ سال عمر و جوانی خود را پرداخت کردم ۲۰ سال از مادرم از برادرانم خواهرانم و فامیل های شأن دور شدم مادرم تا آخرین نفس هایش منرا میخواست ولی من کنار اش نبودم
به امید اینکه یک روز پاسپورت بگیرم و نزد شأن بروم
چند سال در یک کشور سپری شد پاسپورت نداد کشور دوم رفتم نشد کشور سوم رفتم بلاخره بعد از بیست سال این پاسپورت را گرفتم البته به قیمت بیست سال عمر من و بیست سال دوری از همه خوشی ها و امید ها و لذت های زندگی و
پس این پاسپورت بیشتر از ارزش آن از من گرفت
حالا که پاسپورت دارم من آن احسان جوان مست و سرشوخ و بی باک آزاد مزاقی و با حوصله نیستم
زمانی جوان بودم با برادرم یکجا هرجا که میخواستیم میرفتم و همیشه غذا در بیرون میخوردیم ولی بخاطر که فامیل نفهمند در خانه هم کم کم دست میزدیم تا کسی شک نکند که ما در بیرون نان خوردیم
حالا برادرم خود اش ماشاالله صاحب نواسه شده است
خواهرم را خیلی آزار میدادم و سر.بر سر اش میگذاشتم گاهی تیلفون قیمتی اش را در صحن حویلی میگذاشتم که گویا بسیار کهنه و خراب است بیچاره بعد از پالیدن تمام خانه مجبور میشد به شماره خود زنگ بزند آنگاه میدید که تیلفون اش در صحن حویلی افتاده است و همه ما میخندیدم
ولی حالا او عروسی کرده و ماشاالله اطفال بزرگ و جوان دارد حالا نمیتوانم با وی چنان شوخی ها کنم چون حتما به شوهر اش و اطفال اش بر میخورد
گاهی در وقت صحبت کردن خواهر دیگرم متوجه میبودم تا اگر اندکی یک کلمه را اشتباه تلفظ میکرد عاجل همان کلمه را تکرار کرده و به آن شاخه و برگ داده و همیشه به روخ اش می آوردیم و روزها میگفتیم و میخندیدیم
ولی حالا امکان ندارد وی عروسی کرده است و حتی نواسه دارد
آن وقت های شیرین رفت و با گرفتن پاسپورت من دوباره بر نمیگرد
خواهر کوچک داشتم گاه گاهی او را به بازار برده و در رستوران برایش هر آنچه دوست داشت میخریدم و برایش مصرف میکردم وقتی که بر میگشتیم خانه از روی شوخی همه مصارف را حسابی میکردم و میگفتم اینقدر پول قرضدار من شدی
خواهر کوچک ام غرق در تعجب میشد و چشمانش گرد گرد میشد رنگ از چهره اش میرفت که اینقدر پول را از کجا پرداخت کنم.
آنگاه همه میخندیدم و شوخی میکردیم ولی حالا عروسی کرده و ماشاالله چند پسر جوان دارد
بخاطر همین یک پاسپورت عروسی برادرم را ندیدم عروسی خواهرانم را ندیدم خواهر زاده ها و برادر زاده ها منرا ندیده اند و نمیشناسند
حالا با سر سفید قامت خمیده دل شکسته کجا بروم و با کی شوخی و مزاح کنم ؟
حالا که این پاسپورت را که به قیمت بیست سال دوری از تمام عزیزان گرفته ام در مانده ام که کجا بروم
ایکاش میشد با این پاسپورت صرف بیست سال به عقب پرواز میکردم و بس .
این سخنان استاد احسان چنان بر من تاثیر گذار بود که گویا حرف دل منرا و هزار ها مهاجر دیگر را میگوید
و بخاطر سرمایه های بی بدیل و معنوی که من هم صرف بخاطر همین پاسپورت پرداخت کرده بودم در فکر غرق شدم و آهسته و بی صدا در درون سینه ام خون گریستم
بقلم
محمد احسان .مهیا