نویسنده:احسان خوشخو

فیلم استاکر از جمله آثار برجسته سینمای هنری جهان و ساخته متفاوت کارگردان بزرگ روس# آندری تارکوفسکی فقید،،روایتگر قصه مردی به نام استاکرست که به دو فرد دیگر یک نویسنده و دانشمند میان سال راهنمایی میکند تا وارد محیطی مرموز به نام منطقه شوند. این منطقه به دلیل ویژگیهای عجیب و غریبی که دارد، به مکانی تبدیل شده است که میتواند آرزوهای درونی انسانها را برآورده کند. به همین دلیل، بسیاری از افراد به دنبال ورود به آن هستند. فیلم در یک فضای پساصنعتی و آخرزمانی، که از زمین ،طبیعت، جز ویرانه ها،آبگیرهای آلوده،فسردگی،... چیزی باقی نمانده،به تصویر کشیده می شود، و تمرکز زیادی بر روی سفر این سه نفر در منطقه و رد وبدل گفتگوهای فلسفی بین آنها دارد.

منطقه نمایانگر نوعی فضا یا نقطهنظر است که در آن انسانها مجبور به مواجهه با خواستهها، آرزوها، و تضادهای درونی خود میشوند.

در فیلم، شخصیتها با مفهوم آزادی مواجه می گردند. هر یک از آنها به نوعی میخواهد چیزی از منطقه بدست آورد. اما وقتی بعد از سختی ها و گذر از وادی ها به منطقه می رسند، به نظر میرسد که آزادی واقعی نه در برآورده کردن آرزوها، بلکه در مواجهه با واقعیتهای درونی است. این مفهوم یادآور اندیشههای اگزیستانسیالیستی ژان پل سارتر است، که میگوید انسانها باید مسئول انتخابهای خود باشند و حتی اگر بخواهند از آرزوهایشان فرار کنند، در نهایت مجبور به مواجهه با حقیقت وجودی خود میشوند.

مسافران در واقع، در جستجوی معنایی برای زندگی هستند تا به آرامش روحی دست یابند. منطقه به عنوان یک استعاره برای معنای زندگی در نظر گرفته میشود که حتی وقتی به آن دست پیدا میکنیم،آرزو و تمنایی برآورده می شود ممکن است توانایی استفاده از آن را نداشته باشیم یا زمان رسیدن به آن میل، آرزو گذشته باشد. و در پی چیزی نو، باشیم.

فیلم استاکر به گونهای طراحی شده است که کارگردان با استفاده از تصاویر با پالت خاکستری و قهوه ای رنگ و فضاهای خالی و کمنور، بر القای مفاهیم انتزاعی بر مخاطب تأکید دارد. تارکوفسکی با انتخاب رنگهای محدود و اشباعشده، آشنایی زدایی ازفضا،، اتمسفر اگزوتیک و غریبی رابرای ببینده می سازد که به انتقال مفاهیم فلسفی و عمیق فیلم کمک شایانی مینماید.