کدی که خطا نمی‌دهد و اشتباه است

همین هفته یکی از سایت‌هایم ابزار آمارگیری نداشت. کار را به یک ایجنت سپردم.

کد را درست اضافه کرد. تست‌ها سبز بودند، دیپلوی موفق بود، صفحه‌ها باز می‌شدند، و هیچ خطایی در هیچ لاگی نبود.

اما یک خط در تنظیمات امنیتی سایت تعیین می‌کند که مرورگر اجازه دارد به کدام آدرس‌ها درخواست بفرستد، و آدرس سرویس آمار در آن فهرست نبود. پس مرورگر هر درخواست را بی‌سروصدا دور می‌ریخت. بدون خطا، بدون لاگ، بدون هیچ نشانه‌ای.

داشبورد عدد صفر نشان می‌داد. و صفر دقیقاً همان عددی است که وقتی هیچ‌کس به سایت نمی‌آید هم می‌بینید.

هزینه‌ی این ماجرا یک باگ نبود. هزینه‌اش این بود که یک ماه بعد به آن صفر نگاه می‌کردم و نتیجه می‌گرفتم این پروژه مخاطبی ندارد. یک تصمیم غلط درباره‌ی کل کار، بر اساس عددی که کاملاً درست به نظر می‌رسید.

هیچ تستی جلوی این را نمی‌گرفت، چون از نظر تست چیزی نشکسته بود.

و این همان چیزی است که حالا گران می‌شود. تا دیروز کارِ سخت نوشتن بود؛ امروز یک ایجنت در بیست دقیقه چیزی را تحویل می‌دهد که سه هفته طول می‌کشید. اما تشخیص اینکه آنچه نوشته شده درست است یا نه، ذره‌ای ارزان‌تر نشده.

وقتی یک مرحله از کار صد برابر سریع‌تر می‌شود، همان مرحله دیگر تنگنا نیست. تنگنا می‌رود سراغ مرحله‌ی بعد، و مرحله‌ی بعد خواندن است.

ما نسلی از مهندس‌ها را برای نوشتن تربیت کرده‌ایم. چیزی که کم داریم، تمرینِ خواندنِ کدی است که خودمان ننوشته‌ایم.

این نوشته خلاصه‌ای است از «کد نوشتن ارزان شد، کد خواندن گران».
متن کامل را اینجا بخوانید: کد نوشتن ارزان شد، کد خواندن گران