صدای باد کامیون سفید رنگ ترس رو انداخت به جونم، تا به حال این جور صدا ها را نشنیده بودم یا اگه هم شنیده بودم مال خیلی پیش ها بوده. یادمه بچه که بودم تو جاده چالوس از این جور صدا ها می شنیدم سفت می چسبیدم بغل مامانم آخه چون صدای بادش تا چند ساعت می پیچید تو ی گوشم،وقتی به الان خودم نگاه می کنم می بینم هنوز یه حس غریبی تودلمه از اون حس هایی که غروب های جمعه سراغت میاد. نمی دونم چه جوری در مونش کنم کم کم که سرگرم زندگی میشم خود به خود یادم میریم انگار نه انگار که چیزی بوده هنوزم مونده، یاد فیلمای عمو بهروز می افتم هروقت که دلش می گرفت می رفت امام زاده یه دستی به ضریح می زد، دور حیاط می چرخید، صورتش آب می زد با نون بربری میومد سر سفره صبحونه. اینو خواستم بگم تو این زمونه حس های غریب رو نتونستیم چاره ای رو واسش پیدا کنم همش تو اون غرق شدیم ولی مردایی مثل عمو بهروز بلد بودن کاس کوزه ای اینا رو جمعش کنن برگردن به حال خوبشون، شب و روزتون خوش.
مخلص شما احسان
